Klub Miłośników Powieści Milicyjnej
LINK Recenzja Jarosława Kiereńskiego
LINK Recenzja Wiesława Kota
Kapitan Paweł Kordel z kontrwywiadu wojskowego otrzymuje od kolegi z WOP informację, że w odległości półtorej mili od granicy polskich wód terytorialnych, na wprost Orlego Cypla dryfuje niemiecki trałowiec „Trave” z kapitanem Hansem-Helmutem Klose, „Diabłem Bałtyku”, na pokładzie.
LINK Recenzja Remigiusza Kociołka
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
Inżynier Andrzej Łuszczyc kilka miesięcy po śmierci żony żeni się z młodszą o połowę pielęgniarką Heleną; jego syn, student Jerzy, jest sceptycznie nastawiony do tego związku, gdyż uważa, że ojciec swoim brakiem ustatkowania przyczynił się do śmierci matki.
Czytaj dalej „Parfiniewicz Jerzy – U progu nicości 434/2023”
LINK Księgarnia Klubowa
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
Komu bije … „Omega”?
Recenzowana książka wydana była po raz pierwszy w roku 1962, przez MON, w serii „Labirynt”, w nakładzie tylko 20 tysięcy egzemplarzy. Egzemplarz, który posiadam, pochodzi z roku 2018, z Wydawnictwa „Wielki Sen” – „Seria z Warszawą”. A jaki właściwie jest jej tytuł?
Czytaj dalej „Ankwicz Mieczysław, Frey Tadeusz – 3x „Omega” 426/2023”
LINK Recenzja Iwony Mejzy
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
Nie zgadzam się z niedawną opinią Prezesa, którego pozdrawiam, że książki Alberta Wojta prezentują nierówny poziom – moim zdaniem ich poziom jest bardzo równy; są albo słabe albo rozpaczliwie słabe albo dramatycznie słabe. Nie wiem kogo dziś mogłyby zainteresować jego powieści – chyba tylko pasjonatów, skrytych wielbicieli takiego pisarstwa albo literackich masochistów.
Czytaj dalej „Wojt Albert – Pod Kulawym Belzebubem 394/2023”
LINK Recenzja Marzeny Pustułki
To mogła być naprawdę dobra książka, bo autorska para ukrywająca się pod pseudonimem Krystyn Ziemski pokazała wcześniej, że dobrze pisać jej się zdarza; tym razem jednak ta sztuka im się nie udała, bo powieść jest bardzo przeciętna, ulatuje z głowy bardzo szybko (sprawdziłem) i sprawia wrażenie napisanej na łapu-capu.
Mamy rok 1947; porucznik Zenon Góral, będący „w grupie operacyjnej wyznaczonej do ochrony obiektów przemysłowych i wykrywania różnych grup podziemnych”, podczas jednej z akcji przeciwko bandom zatrzymuje Pawła Brynera związanego z wywiadem francuskim; kapitan Kisielewski z Urzędu Bezpieczeństwa sugeruje jednak, że zatrzymanemu należy stworzyć możliwość ucieczki.
LINK Recenzja Grażyny Głogowskiej
Moje podejrzenie, że pod pseudonimem Dominik Karo ukrywał się prawnik Stanisław Mikke wydaje się słuszne: jedną z drugoplanowych postaci tej książki jest dziennikarz Wojciech Kemik – przestawienie sylab w nazwisku tej postaci chyba nie jest przypadkowe. W ostatnim zdaniu tej powieści wspomniany Kemik, którego kapitan Roman Biały namówił do napisania książki o prowadzonym przez niego śledztwie zastanawia się, czy nie dopisać informacji, że podobieństwo niektórych opisanych faktów do autentycznych zdarzeń nie jest przypadkowe – i wydaje się, że byłoby w tym dopisku wiele racji: historia wygląda jak reportaż opisujący wydarzenia bardzo zbliżone do rzeczywistości.
LINK Recenzja Iwony Mejzy
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
Książka Romana Jarosińskiego jest tak nieznośnie poprawna, że cały czas odnosiłem wrażenie, jakby autor pisał ją według jakiegoś podręcznika lub jakiejś instrukcji. Mamy oto historyka Henryka Wójcickiego, w środowisku kolekcjonerów zwanego Profesorem, który zostaje znaleziony zastrzelony na przedmieściach Warszawy. Jego syn twierdzi, że z domowej kolekcji zniknął rewolwer Colt oraz klaser z wartościowymi znaczkami; dalsze dochodzenie wykazuje także kradzież dużej sumy dolarów. Śledztwo prowadzi porucznik Adam Wierzchowski, który przesłuchuje rodzinę denata, jego kolegów od brydża, a także okolicznych cinkciarzy.
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
LINK Recenzja Ewy Helleńskiej
LINK Recenzja Jarosława Kiereńskiego
Adam Grodzki, emerytowany ekonomista, zostaje znaleziony przez rolnika martwy pod lasem nieopodal drogi. Okoliczności śmierci są bardzo tajemnicze – zwłoki są bez portfela i dokumentów ale za to ze złotym zegarkiem na ręku; patolog, który stwierdza, że nie spotkał się nigdy z takim przypadkiem, orzeka przekrwienie płuc i obrażenia wynikające z działania na ciało silnego ciśnienia, jak przy chorobie kesonowej. Major Szczęsny przesłuchuje rodzinę Grodzkiego i stwierdza, że był on mrukiem i ponurakiem, a dzieci szybko go opuściły i nie odwiedzały, gdyż był tyranem i dyktatorem. Powód zbrodni podsuwa Szczęsnemu prześledzenie i analiza relacji Grodzkiego z bratem, a sposób jej popełnienia sugeruje fizyk z Zakładu Kryminalistyki KGMO.
LINK Recenzja Roberta Żebrowskiego
Pod koniec wojny Niemcy wywieźli z jednego z banków w Jeleniej Górze osiem sejfów i ukryli gdzieś w Sudetach; w sześciu należących do jednego z najbogatszych rodów w okolicy znajdowały się kosztowności i dzieła sztuki, a dwa zawierały dokumentację dotyczącą złóż uranu oraz rezultaty niemieckich badań nad bombą atomową. Urząd Bezpieczeństwa otrzymuje informację, że zawartością sejfów interesują się zachodnie wywiady oraz pohitlerowskie podziemie i dlatego do pokrzyżowania im szyków namawia mieszkającego gdzieś w Górach Izerskich kapitana Zenona Górala.