Klub Miłośników Powieści Milicyjnej
Zbity na śmierć
Recenzowana pozycja jest przedrukiem z 70 numeru Zeszytów Historycznych Instytutu Literackiego w Paryżu z roku 1984. Liczy 48 stron.
Czytaj dalej „Autor nieznany – Sprawa Grzegorza Przemyka 99/2026”
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
LINK Recenzja Marzenny Pustułki
LINK Recenzja Tomasza Kornasia
Polo Szpryca, Szkielet i troje sztywnych
Chyba się starzeję – pomyślałem, sięgając po kolejną książę Alberta Wojta. Jak raz były to „Szafirowe koniczynki” czyli ostatnie dzieło autora, wydane w Labirybcie, w roku 1988. Ach, czy naprawdę muszę przeciskać się przez gąszcz kilkudziesięciu postaci, aurę pospolitych przestępstw i nadliczbowe puste wątki?
LINK Recenzja Katarzyny Piwowarczyk-Atys
Z londyńskich doków świętej Katarzyny zostaje wyciągnięty wrak samochodu; w nim na miejscu pasażera znajdują się zwłoki Anny Wortman. Świadkiem wyciągania wraku jest Stan Borecki, były kapitan, a obecnie właściciel małej stacji benzynowej; między płytami chodnika udaje mu się znaleźć należący do denatki kolczyk z szafirem.
Czytaj dalej „Albrecht Joanna – Gdzie jesteś, Jane? 36/2026”
Zwierzęcy detektywi
Nie pamiętam już, czy oglądałem film rysunkowy, na podstawie którego powstała ta książeczka, należący do trzeciej serii cyklu „Biuro Rzeczy Znalezionych” wytwórni „Ekran” z ZSRR. Recenzowana pozycja należy zaś do serii „Bajka Filmowa”, w której wydano m.in. kilka (-naście?) zeszytów zatytułowanych: „Ja Ci pokażę”/”Ja Ci jeszcze pokażę”/”Już ja Ci pokażę”/”Czekaj, ja Ci pokażę”, powstałych na podstawie kultowej radzieckiej serii filmów animowanych znanych w Polsce jako „Wilk i zając” („Nu, pagadi!”). „Sroka złodziejka” liczy 18 stron, a ceny okładkowej nie wydrukowano.
Happy, happy people, czyli o ludziach należących do szczęśliwej masy
Szukając książek do zrecenzowania w naszym Klubie nie odrzucam, jak można zauważyć, żadnego gatunku literatury. Swoje poszukiwania prowadzę również pośród pozycji o tematyce science-fiction, zarówno rodzimych jak i obcych pisarzy.
LINK Recenzja Roberta Żebrowskiego
LINK Recenzja Rafała Dajbora
Strzeż się „czarnych błyskawic”
„Nie wychodź na pokład po zmroku” to trzeci i ostatni kryminał z kapitanem milicji Antonim Dolińskim w roli głównej. Głównej, gdyż jest to oficer specyficzny, co już wiele razy podkreślali inni badacze jego kariery, o dużym poziomie autorefleksji i można nawet powiedzieć, że sprawy kryminalne rozwiązywane przez Dolińskiego pozostają w tle za jego, postawnej zresztą osoby. Książka ukazała się w roku 1988, czyli tym samym, w którym zmarł autor. Druk powieści ukończono w lutym, zaś Czesław Czerniawski zmarł 15 czerwca. A zatem zapewne zdążył mieć w ręku swoje ostatnie dzieło.
Czytaj dalej „Czerniawski Czesław – Nie wychodź na pokład po zmroku 517/2025”
Na tropie przemytników
To był prawdziwy skandynawski zalew rynku wydawniczego PRL-u, a konkretnie książkowy potop szwedzki. Astrid Lindgren z detektywem Blomkvistem, Pippi Langstrump, Karlssonem z dachu, Emilem i dziećmi z Bullerbyn, Ake Holmberg z detektywem Ture Sventonem, Maria Gripe z dziećmi szklarza, Lena Anderson z Linneą, Linde Gunnel z Terkotką, Ingemar Fjell z Joachimem Lisem, Finka szwedzkiego pochodzenia, pisząca po szwedzku, Tove Jansson z Muminkami, czy wreszcie Hans Peterson z Magnusem.
Czytaj dalej „Hans Peterson – Magnus w niebezpieczeństwie 514/2025”
LINK Recenzja Roberta Żebrowskiego
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
Kapitan i piwo
Po części na – nomen omen – fali popularności serialu „Heweliusz”, po części dlatego, że poprzednią powieścią milicyjną którą przeczytałem była marynistyczna „Ostatnia noc przed końcem rejsu” Stanisława Goszczurnego (rozczarowanie!).
Czytaj dalej „Czerniawski Czesław – Nie wychodź na pokład po zmroku 496/2025”
SB kontra … WUSW
Recenzowana pozycja należy do literatury „podziemnej”, liczy 33 strony, a jej cena okładkowa to 50 zł. Wydano ją na zamówienie Regionalnej Komisji Koordynacyjnej Region Gdańsk.
Czytaj dalej „Autor nieznany – Sprawa kapitana Hodysza 487/2025”
Chyba jakiś diabeł mnie podkusił, żeby sięgnąć po tę książkę; swoje zdanie na temat Serge’a Jacquemarda wyrobiłem sobie już po „Requiem dla króla zbrodni”. Ale trzy plusy ta powieść ma: po pierwsze mogę ostrzec przed nią innych czytelników, po drugie utwierdziłem się w przekonaniu, że niewznawianie książek tego autora to krok w dobrym kierunku, a po trzecie – w kartonach w piwnicy jest o jedną książkę mniej.
Czytaj dalej „Serge Jacquemard – Śmierć idzie za nim krok w krok 419/2025”