Klub Miłośników Powieści Milicyjnej
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
Złoto dla pazernych
Biżuteria i wszelkie inne „fanty” wykonane z metali szlachetnych to wdzięczny i, śmiem twierdzić, podstawowy motyw zbrodni w polskich kryminałach epoki milicyjnej. Napady na jubilerów, rabunki w mieszkaniach, ciemne interesy prywaciarzy – wszystko to zazwyczaj oscyluje wokół przedmiotów ze złota.
LINK Recenzja Jana Bielickiego
LINK Recenzja Michała Lorka
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
Wyzwanie dla socjopaty
Pierwsze wydanie było w roku 1980 w serii Labirynt, wydana przez MON w ilości 120 tysięcy egzemplarzy. Ach, aż się chce westchnąć. Jaki autor może dzisiaj liczyć na taki nakład? Moim zdaniem książka nie tylko była interesująca w tamtych czasach, ale nie przestała być aktualna i teraz.
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
LINK Recenzja Adama Sykuły
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
„Klepsydra” czyli kulisy werbunku
„Śmierć za karę” z 1990 roku to jedna z ostatnich książek Anny Kłodzińskiej. W tym samym roku wydała jeszcze „Zemstę Wilka”, a w 1991, pod pseudonimem Stanisław Załęski, „Wynajętego mordercę”. No i dalej, niestety, cisza.
LINK Recenzja Wiesława Kota
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
Ptak wkracza do akcji, czyli tajemnica pewnej piwnicy
Bydgoszcz, lata 70. Trup pojawia się już na pierwszych stronach powieści. „Chyba jeszcze jedna pozostałość okupacji” – przypuszcza kapitan Sieniuć, który prowadzi śledztwo wspólnie z porucznikiem Altarem. Szybko okazuje się jednak, że oficer się myli.
Czytaj dalej „Żołnierowicz Tadeusz – Ktoś musi zginąć 63/2008”
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
Kontrwywiad kontra GET
Tak naprawdę Malwina w ogóle nie istniała, nie mogła więc ani wygrać, ani przegrać czegokolwiek. Tytułowa fraza jest symbolicznym odwróceniem hasła, jakim posługiwała się terrorystyczna organizacja GET, działająca w niewielkim miasteczku o fikcyjnej nazwie Golewice. Hasło „Malwina wygrała milion” miało sygnalizować pomyślny wynik negocjacji finansowych z mocodawcami zza granicy, oczywiście zachodniej granicy.
Czytaj dalej „Kłodzińska Anna – Malwina przegrała milion 65/2008”
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
Śmierć prokuratora, czyli kryminał myśliwski
Większość bohaterów tej powieści to byli lub czynni myśliwi, a dwaj tracą życie za sprawą broni myśliwskiej w lesie. Fabuła zaczyna się jednak nietypowo i ciekawie – od sceny buntu w więzieniu i ucieczki z niego trzech kryminalistów (ucieczka jest częściowo udana – jeden więzień wraca za kratki na dokończenie kary).
LINK Recenzja Wiesława Kota
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
Obiekt nr 17 – czyli praca kontrwywiadu jest bardzo nudna
Książka Kamila Rewery pt. „Obiekt nr 17” zaciekawiła mnie optycznie gdy tylko ją zobaczyłem, okładka mroczna z cieniem jakimś na niej , do tego seria Labirynt na pierwszy rzut oka wyglądało to ciekawie i ładnie,niestety potem było tylko gorzej ,,, ale nie uprzedzajmy faktów.
Mister MacAreck z Siedlec miał słabość do Żeromskiego
Gdyby urządzić konkurs na najdziwniejszy tytuł powieści milicyjnej, o książce Danuty Bieńkowskiej byłoby z pewnością głośno. I chyba tylko z tego powodu, bo treść, niestety, nie zadziwia. Autorka nie potrafi ułożyć intrygi. Od początku wiadomo, kto jest złym bohaterem. Czytamy więc mniej lub bardziej zabawne opisy kolejnych oszustw Bożydara Gwoździa. To cwaniak rodem z Siedlec, który dokonuje tytułowych siedemnastu przekrętów. O ich przebiegu dowiadujemy się od majora Brejwo. Ten as śledczy „ma ponad 30 lat” i dobiegającego siedemdziesiątki przyjaciela, profesora Blatta, „emerytowanego specjalistę w dziedzinie medycyny sądowej”, któremu cierpliwie opowiada o siedemnastu twarzach Bożydara Gwoździa.
Czytaj dalej „Bieńkowska Danuta – Siedemnaście twarzy Bożydara Gwoździa 70/2008”
LINK Recenzja Michała Lorka
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
MATA HARI Z PORĘBOWIC, CZYLI KONIAK ZE SZPIEGIEM
Pechowo, tak to dobre słowo, wypatrzyłem i zakupiłem w zaprzyjaźnionym antykwariacie kryminałek pt. „Wilga nie odpowiada”. Z góry mogłem zakładać, zakres tematyczny tej ksiązki bowiem tzw. seria Labirynt jest dość monotematyczna było. Czyli to co zwykle: szpiedzy ze zgniłego zachodu, dzielny kontrwywiad, itd. Szczerze mówiąc niespecjalnie kocham tego typu twórczość, ale tym razem poziom banału i głupoty został przekroczony, jak poziom wody na Bugu w Miedonii przy czterotygodniowych ulewach, roztopach i gradobiciu. Poziom alarmowy przekroczony i…powódź głupoty nastąpiła nieodwracalna.