Klub Miłośników Powieści Milicyjnej
Kochliwi pogromcy wampira
Seryjnych morderców zwykle nazywamy wampirami. W książce Katarzyny Rygiel „Gra w czerwone” mamy do czynienia właśnie z takim wampirem. A nawet osobnikiem jeszcze bardziej zasługującym na tę nazwę – swoje ofiary wyprawiał bowiem na tamten świat według najlepszych, wypracowanych przez lata wzorów.
Prototyp Borewicza
Kolejną książką edytowaną przez Zysk i S-ka w serii „Klub Srebrnego Klucza” jest „Sztylet wenecki”, powieść Jacka Joachima czyli Zbigniewa Kubikowskiego, wrocławskiego pisarza i historyka literatury, redaktora naczelnego miesięcznika „Odra”, który pod wyżej wymienionym pseudonimem popełnił w latach 1968-1979 cztery powieści kryminalne. Jedną z nich jest właśnie wymienione powyżej dzieło, które ukazało się po raz pierwszy w 1972 roku. A data ta nie jest bez znaczenia, o czym napiszę w końcowej części tego tekstu.
LINK Klubowa Księgarnia
LINK Recenzja Marka Malinowskiego
LINK Recenzja Tomasza Bujaka
LINK Recenzja Adama Sykuły
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
Czek odciśnięty w cemencie
W tematykę cementową Jerzy Edigey wchodził dwukrotnie. Po raz pierwszy w „Czeku dla białego gangu” (1963). Ponownie zaś przy „Sprawie dla jednego” (1976). „Czek” to pierwsza powieść Edigeya opublikowana w formie książkowej. Z radością brałem do ręki nieco sfatygowany i podklejony taśmą egzemplarz, pamiętający czasy gdy po Warszawie kursowały trolejbusy.
Czytaj dalej „Edigey Jerzy – Czek dla białego gangu 158/2009”
LINK Recenzja Roberta Żebrowskiego
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
Myśl główeczko, kupię ci czapeczkę
Kiedy wpadła mi w rękę książka Denisa Tarasienki pt: „Kastet z dębowym listkiem” pomyślałem, że to dobra okazja, aby zapoznać się z literaturą, która powinna być swego rodzaju wzorcem, dla naszej powieści milicyjnej. Bo to przecież u naszego Wielkiego Brata debiutowali na łamach książek dzielni stróże prawa, dla których podstawowym nakazem była tzw.: sprawiedliwość społeczna, która tak ma się do sprawiedliwości, jak demokracja ludowa do demokracji.
Czytaj dalej „Dmitrij Tarasienkow – Kastet z dębowym listkiem 6/2008”
W pogoni za zwłokami chemika
Stefan Kisielewski, człowiek iście renesansowy, publicysta i muzyk, napisał kilka powieści. Niektóre z nich, utrzymane w konwencji political fiction, ukazywały się za granicą pod pseudonimem Tomasz Staliński. Żadna z nich, nawet ta o obiecującym tytule „Śledztwo” (1974), nie ma nic wspólnego z powieścią milicyjną. Natomiast „Zbrodnia w dzielnicy północnej”, pierwszy raz wydana w 1948 r., mieści się przynajmniej w formule kryminału. Uwagę czytelnika przyciąga już dedykacja autora: „Czesławowi Miłoszowi, który zwrócił mi uwagę na możliwości artystyczne zawarte w formie powieści kryminalnej”. Nie ma wątpliwości, że takie możliwości są, można natomiast postawić pytanie, czy Kisiel umiał je w pełni wykorzystać. I czy w ogóle mógł.
Czytaj dalej „Kisielewski Stefan – Zbrodnia w Dzielnicy Północnej 48/2008”
LINK Recenzja Anny Raczyckiej
LINK Recenzja Wiesława Kota
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
GDZIE MILICJA NIE MOŻE, TAM BABĘ POŚLE
Mamy lata sześćdziesiąte XX wieku. W kawiarni szczecińskiego zamku w każdą niedzielę spotyka się grupa młodych ludzi. Kiedyś byli uczniami tej samej klasy jednego z liceów, potem rozpierzchli się po różnych uczelniach i wydziałach, ale przyjaźń z lat szkolnych przetrwała. Kawiarniane spotkania stały się okazją do plotek, opowiadania o swoich sukcesach i porażkach, można tu było przedstawić swoich chłopaków czy dziewczyny, opowiedzieć o wynikach egzaminów lub innych sprawach. Personel kawiarni lubił te niedzielne spotkania młodych ludzi. Wprawdzie goście ci nie pozostawiali w lokalu dużych sum pieniędzy, ale ich młodzieńczy optymizm i beztroska udzielały się kelnerkom. Było wesoło.
Kapitan, denat, jego żona i kochanka
„Twarze” to kryminał nietypowy, może dlatego że jedyny w dorobku literackim Danuty-Ścibor-Rylskiej. Jest to bardziej kameralna opowieść psychologiczno-egzystencjalna. Książka nie przestaje być przez to jednotrupowym milicyjniakiem. Pierszoosobowy narrator – bezimienny kapitan MO okazuje się bohaterem nader wrażliwym i skłonnym do egzaltowanych monologów wewnętrznych.
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
LINK Recenzja Marzeny Pustułki
„CHIRURG” z Politechniki czyli jak łatwo młodzieży zejść …
Powieść Milicyjna dwojga autorów Barbary Nawrockiej i Ryszarda Dońskiego jest typowa,a może nie typowa bo nagrodzona na Konkursie Komendy Głównej MO i „Iskier” no i na pierwszejstronie mamy swego rodzaju dedykację i podziękowanie dla majora W. Krupki …czyli wstęp jest mocny a potem bywa różnie … Niejaki Andrzej Lechoń przyszedł z jedną Panienką na studniówkę a wyszedł z inną niby nic takiego, każdemu się może zdarzyć … ale to wydarzenie opisane tak lakonicznie niesie w sobie uczucie i to uczucie złe ,niedobre i co najważniejsze o podłożu materialistycznym, bo gdy Andrzej poznał Katarzynę – ta jak przystało na miejscu kobiety – co do , której młodzieniec żywi uczucia , winna ulec mu po „walce” osłonowej ,ta mówi że tak, że owszem ale jak zabierze ją do Paryża na wycieczkę albo gdzieś na zachód.
Czytaj dalej „Nawrocka Barbara, Doński Ryszard – Akcja „Chirurg” 57/2008″
LINK Recenzja Marzeny Pustułki
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
Białe zaczynają i wygrywają
Władysław Litmanowicz i Jerzy Giżycki w swojej encyklopedii p.t. „Szachy od A do Z” umieścili również hasło „kryminalna literatura i szachy”. Dowiadujemy się z niego, iż istnieje analogia konstrukcji powieści kryminalnej z problemistyką szachową: „Budowa zagadki kryminalnej i sposób jej rozwiązania przypominają często zadanie, w którym pomysłowo i z żelazna logiką rozstawione figury w toku kolejnych posunięć kompozytora – dramaturga odsłaniają efektowny, niespodziewany, lecz precyzyjnie przygotowany finał” piszą autorzy.
Czytaj dalej „Zbych Andrzej – Bardzo dużo pajacyków 78/2008”
Pieprzyć Genewę i wyjechać w Koszalińskie na łososia
Po powieść Wilhelminy Skulskiej sięgnąłem nieprzypadkowo. Po tym jak udało mi się wreszcie obejrzeć niezwykle rzadko emitowany film „Autobus odjeżdża 6.20” z Aleksandra Śląską w roli głównej, gdzie współautorem scenariusza była właśnie Skulska, stało się jasne, że trzeba bliżej się przyjrzeć dorobkowi książkowemu Skulskiej. Sięgnąłem po książkę „O włos od prawdy”, by z dużym trudem przebrnąć przez 288 stron. Ale jest kilka powodów, dla których warto było.
Czytaj dalej „Skulska Wilhelmina – O włos od prawdy 81/2008”