- Autor: Karo Dominik
- Tytuł: Skorpion czeka na mordercę
- Wydawnictwo: MON
- Seria: Labirynt
- Rok wydania: 1989
- Nakład: 160000
- Recenzent: Mariusz Młyński

Czytaj dalej „Karo Dominik – Skorpion czeka na mordercę 126/2022”
Klub Miłośników Powieści Milicyjnej

Czytaj dalej „Karo Dominik – Skorpion czeka na mordercę 126/2022”
LINK Recenzja Tomasza Kornasia
LINK Recenzja Marzenny Pustułki
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego

Bezbarwna nijakość lub nijaka bezbarwność
Mieczysława Płatecka, starsza i bogata pani, zostaje obrabowana i zamordowana w swojej willi na Żoliborzu; siostrzeniec ofiary, adwokat Adam Leszczyniak, ocenia wartość skradzionych kosztowności na dwa miliony złotych. Pod oknem willi milicjanci znajdują pilnik; będące na nim odciski palców należą do znanego milicji złodziejaszka, Franciszka Drzewieckiego i śledczy idą tym tropem.

Przyzwoite czytadło na miarę swoich czasów
Antoni Zborowski, właściciel pracowni ram do obrazów, zostaje zastrzelony w windzie jednej z kamienic; zwłoki znajduje Jan Patkowski, pracownik instytutu mikrobiologii, a w teczce denata milicja znajduje 150 000 złotych. Sprawą zajmuje się młody porucznik Andrzej Korda, który od początku pali sprawę: nie zabezpiecza mieszkania Zborowskiego i w efekcie ktoś kradnie z niego dokumenty i dwa wartościowe obrazy Chełmońskiego.
LINK Recenzja Jacka Pokrzywnickiego
LINK Recenzja Wiesława Kota
LINK Recenzja Iwony Mejzy
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego

Maigret po polsku: golonka zamiast wołowiny po burgundzku, żytnia zamiast calvadosu
To już czwarta recenzja tej książki i dziwię się, że do tej pory nie zauważono ewidentnej inspiracji dla postaci głównego bohatera. „– Ja także uważam, że Simenon jest świetny” – powiedział do żony kapitan Doliński z Wydziału Służby Kryminalnej Komendy Miejskiej w Szczecinie.
Czytaj dalej „Czerniawski Czesław – Jak tylko wróci z morza 119/2022”

„Sokół maltański” po polsku (chyba…)
Albert Wojt chciał chyba, aby jego książka była polskim „Sokołem maltańskim”; zamiast tego wyszedł jednak Pan Samochodzik dla dorosłych. Mamy oto Jonathana Dembinsky’ego, nowojorskiego detektywa polskiego pochodzenia, którego poznajemy w chwili sączenia whisky i zbierania dowodów zdrady żony jego klienta, za co wkrótce zbiera łomot od lokalnych policjantów. Wkrótce zjawia się u niego Antoni Paszczyński i za pięćdziesiąt tysięcy dolarów zleca mu zadanie przywiezienia z Polski szesnastowiecznego krzyża wysadzanego rubinami i szmaragdami.

Słuszna idea, bezbarwne wykonanie
W tym przypadku przynajmniej nie ma żadnych wątpliwości – Jerzy Bronisławski był pułkownikiem Służby Bezpieczeństwa, więc jego książka to dość rzetelna i, co ciekawe, nawet nie za bardzo propagandowa przestroga przed pokusą łatwej mamony. Inspiracją do jej napisania był śmiertelny wypadek, któremu uległ mikrobiolog, doktor Andrzej Wilk – w jego samochodzie milicja znalazła ukrytą radiostację, a w oparciu siedzenia skrytkę z walutą i papierami zadrukowanymi kolumnami liczb. Autor przeglądając dokumenty zapoznał się z życiem denata: jako młody praktykant wyjechał na stypendium do instytutu w Bawarii; tam zainteresowało się nim CIA i złożyło mu propozycję współpracy, na którą przystał. Plan Amerykanów był długofalowy: chcieli, aby Wilk piął się w górę w naukowej karierze i otrzymał kierownicze stanowisko w dziedzinie mikrobiologii; w szczególności interesowały ich przygotowania do walki z epidemiami. Wkrótce doktor otrzymuje też inne zlecenie – jako „Tomato-231” ma przekazywać do CIA informacje o charakterze wojskowym.
Czytaj dalej „Bronisławski Jerzy – Anatomia zdrady 114/2022”
LINK Recenzja Macieja Szwedowskiego

Pozwolę sobie nie zgodzić się z moim poprzednikiem, który w swojej recenzji odsądził tę książkę od czci i wiary; owszem, nie jest to literackie arcydzieło, raczej typowe, „Labiryntowe” rzemiosło ale też nie jest to powieść, której nie da się czytać. Kolejna książka autora, „Spotkanie na Montmartre”, nie jest zaś napisana według schematu „kopiuj-wklej” – jej akcja rozgrywa się trzy lata później niż w „Gospodzie w Liesetall”, siłą rzeczy więc pojawiają się tam te same postacie, a główna bohaterka nie jest już doktorantką tylko wykładowczynią.
Czytaj dalej „Górecki Gustaw – Gospoda w Liesetall 186/2022”
LINK Recenzja Tomasza Kornasia

„U Huberta” to książka zaskakująco przyzwoita – nie ma tu typowego dla Alberta Wojta prostactwa intrygi, ani nie ma ordynarnej propagandy typowej dla serii „Labirynt”. Mamy oto Instytut Badawczo-Rozwojowy Łączności Bezprzewodowej; wicedyrektor tej instytucji wyjeżdża do Mediolanu, by dokonać ekspertyzy telekina, które chce zakupić jedna z lokalnych stacji telewizyjnych.
LINK Recenzja Jana Bielickiego
LINK Recenzja Adama Sykuły
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
LINK Recenzja Tomasza Lady

Jest upalny czerwiec 1986 roku – w Meksyku trwa właśnie mundial, ludzie się pieklą, bo reprezentacja Polski gra słabo, a tymczasem major Szczęsny od kilku miesięcy poszukuje sprawcy zabójstwa Janiny Pawelik; ostatnio okazuje się też, że zaginął Waldemar Kowalski i major sądzi, że oboje są ofiarami jednego mordercy. Szczęsny od kilku dni otrzymuje sygnały wskazujące na kontakty Kowalskiego z narkomanami; inspektorzy zespołu do walki z narkotykami, którym kieruje kapitan Andrzej Wojtczak systematycznie odwiedzają mieszkania w których robi się „kompot”. Wspólnie prowadzone śledztwo naprowadza milicjantów na trop szajki kierowanej przez niejakiego Bladego; rozprowadza on narkotyki przy pomocy trójki handlarzy: Morwy, Żagwy i Karniaka. Jeden z nich zabija przy pomocy zabronionego w Polsce toksycznego środka prostytutkę, którą podejrzewa o kradzież narkotyków; kiedy jednak sam Blady oślepia kwasem inną prostytutkę o pseudonimie Czarna śledztwo rusza do przodu i milicja urządza obławę na Bladego.
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego

W 1990 roku Wojciech Sadrakuła po dziewięcioletniej przerwie powrócił do pracy w prokuraturze; Albert Wojt mógł więc zakończyć swoją literacką działalność – i chyba dobrze, bo był to pisarz bardzo przeciętny, w terminologii piłkarskiej można by powiedzieć: trzecioligowy przeciętniak bez szans na awans. Jego książki wyróżniały się nadmiarem postaci, prostą intrygą i pewną wtórnością – i taka też jest ostatnia powieść, chronologicznie przedostatnia pozycja w serii „Labirynt” i jeden z ostatnich milicyjniaków – a może jeden z pierwszych policyjniaków?