Klub Miłośników Powieści Milicyjnej
LINK Recenzja Waldemara Szatanka
Z punktu widzenia towarzysza kapitana
Tom fabularyzowanych reportaży A. Korty „Bez wydarzeń” opiewa pracę milicji na najniższym poziomie, czyli przed wszystkim powiatu, czasem sięgamy wyżyn województwa, ale celem podstawowym książki jest udokumentowanie działań plutonowych i sierżantów.
LINK Recenzja Bartosza Kaliskiego
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
Obcisły sweterek pani Wandy albo o wyższości czystej na whisky
Do lektury powieści Alberta Wojta „Droga bez powrotu” zabierałem się jak pies do jeża, a do recenzji tegoż dzieła z jeszcze większymi oporami. No, ale jak mus, to mus. Prawdziwy miłośnik kryminałów milicyjnych nie ma innego wyjścia. Jak już się weszło na tę drogę, to jest to droga bez powrotu.
Czesław Czerniawski znany jest głównie jako autor kilku powieści kryminalnych wydanych w najpopularniejszych peerelowskich seriach, oraz powieści historyczno- przygodowych. Z jakiegoś powodu większość jego utworów związana jest czy to z morzem, czy to innymi akwenami wodnymi. Tym ciekawiej prezentuje się jego debiut książkowy, czyli powieść „Jak krótko trwa noc” w której wspomnianych wodnych klimatów jeszcze autor nie wprowadził.
Czytaj dalej „Czerniawski Czesław – Jak krótko trwa noc 21/2025”
LINK Recenzja Bartosza Kaliskiego
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
Pewnymi Zakładami Elektronicznymi kieruje jedna, wielka sitwa, która wspólnie urządza bankiety, jeździ na polowania i szuka spolegliwego prokuratora. Wkrótce trójka recydywistów włamuje się do magazynu Zakładów, gdyż tam przechowywane jest używane do produkcji złoto i srebro; straty ocenia się na dwa i pół miliona złotych – sęk tylko w tym, że sami złodzieje twierdzą, że wyniesione fanty okazały się wolframowymi drutami.
LINK Klubowa Księgarnia
LINK Recenzja Jana Bieleckiego
LINK Recenzja Waldemara Szatanka
Powiem wprost i brutalnie: ta książka jest głupia i beznadziejna. I dziwi mnie to bardzo, bo wcześniejsze powieści Kłodzińskiej, choćby „Srebrzysta śmierć” czy „Dwa włosy blond” były może prościutkie i naiwniutkie ale nie były tak rozpaczliwie bzdurne i naiwne.
Dywersja w Labiryncie, czyli przestępstw moralnych bez liku, a kryminalnego żadnego
Danutę Bieńkowską (1920-1992) znać możemy z książki „Siedemnaście twarzy Bożydara Gwoździa” wypuszczonej w „Labiryncie” i zrecenzowanej w naszym Klubie. W tej samej serii wydano „Kwiaty od zaginionej”. Książkę tę przeczytał Klubowicz Mariusz M. (M jak … Maigret), czemu dał wyraz przy okazji recenzji powieści „Pamiętnik inżyniera Heyny”, ale tak się złożyło, że nie mógł się zebrać do jej zrecenzowania.
Czytaj dalej „Bieńkowska Danuta – Kwiaty od zaginionej 269/2024”
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
Postanowienie
Stowarzyszenie Amatorskich Recenzentów Kryminałów
Oraz Fachowo Adekwatnych Gatunków
SARKOFAG
Okręg: Mazowsze Obwód: Warszawa Oddział: Żoliborz
na posiedzeniu Oddziału w dniu 18 listopada 2024 r. w składzie prawem przepisanym
postanawia
uznać książkę Ryszarda Kaczorowskiego „Z notatnika oficera MO”, zwaną dalej „Książką”, za godną polecenia i propagowania w społeczeństwie jako tworzącą rzetelny i wiarygodny obraz pracy służb śledczych;
dokonać oceny Książki na poziomie „5-” w skali [2-5].
Uzasadnienie
Na wstępie należy zauważyć, że Książka nie jest wprawdzie Kryminałem w ścisłym tego słowa znaczeniu, natomiast jest przedstawicielką Fachowo Adekwatnego Gatunku (reportaż kryminalny, literatura faktu) i jako taka podlegała rozpoznaniu przez SARKOFAG.
Książka zawiera kilkanaście historii kryminalnych z różnych stron kraju. Są to sprawy nie z gatunku tych z pierwszych stron gazet, które rozpalają masową wyobraźnię i są śledzone przez stacje telewizyjne. Są to, jakkolwiek źle to nie zabrzmi, „zwykłe” zbrodnie.
Nie o sensacyjność jednak chodzi, ani o dedukcyjne rozwikływanie skomplikowanych przypadków przez genialnych detektywów. Książka ma na celu pokazanie zwykłej, codziennej pracy śledczych, metod ich działania, zbierania faktów, stawiania hipotez i potem ich eliminowania, aby ostatecznie pozostać przy jednej – prawdziwej lub najbardziej prawdopodobnej (czy najlepiej udowodnionej).
Nie oznacza to jednak, że sprawy opisane w Książce to tylko nudne przypadki dochodzeń w sprawie mordobicia na weselu. Nawet jak nie są efektowne, potrafią frapować i zmusić do zastanowienia. Jako przykład można podać „opowiadanie” (chyba jednak można przypisać ten gatunek literacki wspomnieniom) „Rozalinda”, gdzie oficer śledczy jest przekonany o winie podejrzanego (nie od razu…), natomiast oskarżyciel publiczny, czyli prokurator niemal dąży do jego uniewinnienia!
Podobnie z najlepszą w Książce, skromnym zdaniem SARKOFAG-u, historią „Szarada”, która pokazuje powszedniość, pospolitość, wręcz banalność zbrodni, a zarazem jej irracjonalność, co powoduje, że wyświetlenie jest bardzo trudne i zazwyczaj nie zależy od fenomenalnej intuicji pojedynczego policjanta, ale od odrobiny szczęścia i wyczucia tematu popartego wieloletnim doświadczeniem wielu osób.
Mankamentem, niezawinionym przez Autora, jest niewspółczesność opisu środków technicznych będących do dyspozycji w latach sześćdziesiątych (Książka ukazała się w roku 1970), a więc pewna przestarzałość. Niemniej oglądając relacje z toczących się współcześnie procesów, przewlekanych, odsyłanych do ponownego rozpatrzenia w niższej instancji, uchylających już zapadłe wyroki i dalej nie prowadzących donikąd można zadać sobie pytanie, czy naprawdę, aż tak wiele się przez półwiecze zmieniło.
Jedynym opowiadaniem, które ma formę stosunkowo beletrystyczną, a zarazem niepasującą do reszty Książki, jest „Człowiek, który miał szczęście”. Nie bardzo wiadomo, dlaczego się w tym zbiorku znalazło, ale może to ukłon w stronę wydawcy, czyli Wydawnictwa Ministerstwa Obrony Narodowej. Dlaczego akurat to wydawnictwo wydało wspomnienia oficera MO – nie sposób dociec. Za zamieszczenie tego opowiadania (bez cudzysłowu tym razem) minus przy ocenie.
Reasumując: z wyżej opisanych względów należało orzec, jak w sentencji postanowienia.
Za skład orzekający:
Mikołaj Kwaśniewski
(podpis nieczytelny)
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego (Gustawa Czerwińskiego)
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
Sięgnąłem po tą książkę podejrzewając, że jaj akcja będzie się dziać w moich okolicach. I faktycznie – akcja jest osadzona na terenach rzeczywiście istniejących na Żoliborzu (i pograniczu Bielan) w Warszawie. Niektóre szczegóły topograficzne nie zmieniły się zresztą do dziś i spokojnie można zrobić sobie spacer po miejscach opisanych w książce. Nawet klimat opisywanych okolic pozostał, gdzieniegdzie, z tamtych czasów. To pierwsza zaleta książki.
Czytaj dalej „Wojt Albert – Przystanek przy Gwiaździstej 263/2024”
LINK Recenzja Katarzyny Piwowarczyk-Atys
Maszkary, madmuazele i mädele oraz makabry, maski i manipulacje
Andrzej Piwowarczyk (1919-1994) napisał cztery powieści z cyklu „Kapitan Gleb opowiada”. „Maszkary” ukazały się jako trzecie z kolei, samodzielnie – w roku 1957, i zbiorczo – w roku 1958 i 1960. Książka liczy 254 strony, a jej cena okładkowa to 12 złotych. Ukończona została przez autora jesienią 1956 roku. Pozycja ta ma już recenzję w naszym Klubie (łącznie z informacją o tym jak się kończy!), a ja postaram się ją niejako uzupełnić.
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
LINK Recenzja Grzegorza Pełczyńskiego
Dziesiątego stycznia 1957 roku zaginęła Barbara Łańcut; kobieta jest repatriantką, spędziła trzynaście lat w ZSRR i teraz przebywała u swojej siostry, Łucji Dzięgielewskiej przy ulicy Białobrzeskiej w Warszawie; tego samego dnia do stolicy przyjeżdża z Wałbrzycha Janina Bartkiewicz, była uczennica Barbary. Zadanie odnalezienia kobiety otrzymuje kapitan Adam Osnuszko, ceniony detektyw wydziału śledczego, „który zawsze postępował tak, jak nikt by nie postąpił, ale i odkrywał to, czego nikt by nie odkrył”.
Czytaj dalej „Balicka Wanda – Druga śmierć Barbary 247/2024”