Klub Miłośników Powieści Milicyjnej
Popkulturowe party na pełnej. Nieślubne (a może i ślubne) dziecko porucznika Borewicza i kapitana Żbika w oparach wódy, grzybów i trawy. Frender idzie szeroko, chwilami szarżuje, ale tym razem mocniej niż w przypadku „Człowieka Jatki” trzyma się poręczy formatu powieści milicyjnej. Zresztą nie tylko milicyjnej, bo finał mamy niczym z prozy Agathy Christie.
LINK Recenzja Kingi Młynarskiej
LINK Recenzja Michała Lipki
LINK Recenzja Tomasza Lady
Kapitan Żbik dla starszaków. I to tych, dla których streamingowe hity w rodzaju „Harry’ego Hole’a” czy kolejnej ekranizacji Cobena nie są największym sztosem, jaki widziały. Ci i te zresztą raczej przez „Upiora w masce” nie przebrną. Frender bowiem z naszych popprzyzwyczajeń i coraz mniejszych wymagań drwi.
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
Remake „07 zgłoś się”. Z przystojniejszym Borewiczem i aktywniejszym majorem. Dużo bardziej psychodeliczny i obrazoburczy niż oryginał. Na dodatek momentami – wiem, że to słowo dla wielu osób może być przerażające – filozoficzny. Jednak przede wszystkim, podobnie jak poprzednie powieści Igora Frendera o śledztwach Jana Jedyny, zabawny. Tyle że to humor zupełnie inny niż w znakomitym debiucie superprzystojnego i megainteligentnego milicjanta – „Człowieku Jatce”. Nie ma tu wywrotowej błazenady. Jest za to ostra satyra.
Czytaj dalej „Frender Igor – Kto widział ich śmierć 294/2026”
LINK Recenzja Kingi Młynarskiej
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
Ćwirlej na kwasie. Wiadrze kwasu. Milicyjna powieść grozy sprawiająca wrażenie pisanej przez członków trupy Monty Pythona na spółkę ze scenarzystami serialu „’Allo ’Allo”. Tyle że w scenografii i kostiumach Wielkopolski końcówki lat osiemdziesiątych XX wieku, rzeczywistości jakby żywcem wyjętej ze środkowych i późnych prac Stanisława Barei.
Czytaj dalej „Frender Igor – Człowiek Jatka 293/2026”
Coś tu nie gra. A przecież mamy do czynienia ze świetnym autorem. To Przemysław Semczuk udowodnił, że stworzony przez PRL-owskiego władze mit, iż Zdzisław Marchwicki jest „Wampirem z Zagłębia” – najsłynniejszym polskim wielokrotnym mordercą – był kłamstwem, zaś proces tego nieszczęśnika to zbrodnia sądowa.
LINK Recenzja Ewy Helleńskiej
LINK Recenzja Jacka Szmańkowskiego
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
Gierkowski Marlowe w PRL-owskim noir. Nieustannie dowcipkuje i węszy po mrocznym mikroświecie próbując rozwikłać tajemnicę sprytnie rozgrywanego procederu przemytniczego. Jego pierwsze ruchy na planszy uruchomią spiralę zbrodni.
LINK Recenzja Remigiusza Kociołka
LINK Recenzja Ewy Helleńskiej
Już tytuł powinien być ostrzeżeniem. Trudno w literaturze kryminalnej o coś mniej oryginalnego. Na pewno w kawałkach traktujących o różnego rodzaju szajkach, gangach, mafiach itp. Zresztą wtórność tego tytułu razi nawet na tle wcześniejszej twórczości literackiej Mariana Butryma.
LINK Recenzja Roberta Żebrowskiego
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
Czyta się to świetnie. Zawrotne tempo, zwroty akcji, trup ściele się gęsto. Jednak – chociaż już pojawiają się sygnały, że coś tu jest od czapy – z wysokiej klasy tekstem mamy do czynienia tylko w pierwszej części. Później, choć akcja wciąż pędzi z prędkością rozpędzonej warszawy, jeszcze w pierwotnej wersji – fastback, coraz bardziej widoczny jest brak fabularnej logiki.
Czytaj dalej „Wołowski Jacek – Oset pleni się w mroku 68/2025”
LINK Recenzja Norberta Jeziolowicza
LINK Recenzja Ewy Helleńskiej
LINK Recenzja Wiesława Kota
Esencja gierkowskiej rozrywki. Miało być światowo. Pod każdym względem. A więc nocne kluby, seks, przemoc w każdym odcieniu, zbrodnia i stróże porządku, nie różniący się niczym od kolegów z sensacyjnej popkultury kapitalistycznego świata – przystojni, elokwentni, wyszczekani i błyskotliwi indywidualiści nie bojący się śmiało wyrażać swoich, często niepopularnych wśród przełożonych, opinii; biegający po mieście z bronią w kaburze pod pachą i nie stroniący od walk wręcz.
Czytaj dalej „Butrym Marian – Umarłym wstęp wzbroniony 67/2025”
LINK Recenzja Roberta Żebrowskiego
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
Ależ to jest napisane. Surowy, pozbawiony ozdobników i nadwyżki przymiotników, lapidarny język nadaje tej powieści klimat chłodnej relacji. Żadnych westchnień, krzyków i tym podobnych emocjonalnych wykwitów. Na dodatek wszystko w czasie teraźniejszym. Autor/słowa jest/są naszym obiektywem, przez który przyglądamy się intrydze. Widać, że Jacek Wołowski, a tak naprawdę Stanisław Sachnowski (1905–1978), były powstaniec warszawski, był wziętym dziennikarzem i reportażystą. Litery stawiał po mistrzowsku.
Czytaj dalej „Wołowski Jacek – Kryptonim „Proszek do prania” 66/2025”