Klub Miłośników Powieści Milicyjnej
Wyklęci powstają
Penetracja makulatury zawsze niesie jakąś korzyść. Na pchlim targu w Augustowie wyłowiłem z obszarpanego kartonu książeczkę Stanisława Goszczurnego – tomik oznaczony trójką, były więc części wcześniejsze (może i późniejsze), ale do nich przystępu nie posiadam. Goszczurny to nazwisko przykre.
Czytaj dalej „Goszczurny Stanisław – Wyrok śmierci 3. Zamach 52/2013”
LINK Recenzja Ewy Helleńskiej
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
Karolina nie przeszkadza
Zegarmistrzowska układanka z serii: gdzie kto z zainteresowanych był o danej porze i dlaczego. Wszystko w upalny krakowski czerwiec, w dzielnicy Zwierzyniec. Tam na pięterku willi pomieszkiwał wzięty malarz i profesor ASP – Janota.
Czytaj dalej „Krzysztoń Barbara – Karolino nie przeszkadzaj 53/2013”
LINK Klubowa Księgarnia
LINK Recenzja Bartosza Brzózki
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
Incognito inspektora Horteksu
Było w „07 zgłoś się”, ale i tak przeczytaliśmy. Jest badylarz, nazwiskiem – tfu! – Salamucha. I on sobie siedzi za kułaczym stołem z rodziną i ktoś do niego strzela siedem razy przez otwarte okno.
LINK Recenzja Jacka Szmańkowskiego
Zabity w poszukiwaniu grobu
Zbrodnia to niesłychana. Zaciukano Jana Siatkę, co samo w sobie jest oburzające. Był w milicji sierżantem, ale naużywał na służbie, więc go puknęli. Ale wcześniej Cyganka wyciągnęła mu z talii asa trefl.
LINK Recenzja Norberta Jeziolowicza
Garbus w sytuacji bezdewizowej
Zanim major Stefan Downar pochylił się nad zwłokami na stronie 78, fabuła zataczała już bardzo szerokie kręgi.
Czytaj dalej „Zeydler-Zborowski Zygmunt – Sekret Julii 26/2009”
LINK Recenzja Ewy Helleńskiej
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
Pchły na brudnym psie
Zbrodnia jest w tej powieści na doczepkę. W pierwszym zdaniu „Świat się kończy” Aleksandra Rowińskiego zostajemy poinformowani w stylistyce megafonu dworcowego o zabójstwie. Kolejne cztery zdania dodają po jednym wyjaśnieniu, żeby było z głowy.
Czytaj dalej „Rowiński Aleksander – Świat się kończy 27/2009”
LINK Recenzja Andrzeja Smosarskiego
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
Umrzeć za klepkę parkietową
Porucznik Andrzej Korcz wprost ze szkoły oficerskiej pchnięty został do mazurskiego Zaborowa. I od razu wiadomo, że nic już nie będzie takie, jak było. Dotąd marne trzydzieści tysięcy mieszkańców dzieliło się według podłóg. Ci, którzy rozdawali w mieście karty, chodzili po parkietach. Awans społeczny ze spółdzielczych bloków wydeptywał płytki PCW.
LINK Recenzja Piotra Głogowskiego
Skorpion w kefirze
Dwa utwory z refrenem traktującym o padającym deszczu weszły do historii literatury. Jeden to słynny „O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny” Leopolda Staffa. A drugi to powieść Andrzeja Wydrzyńskiego „Plama ciemności”, której każdy rozdział kończy się frazą: „Padał deszcz”. A napadało go tyle, że były dworek szlachecki został całkiem odcięty od świata, co od razu ustawia całą sytuację. Mordercą może być jedna z osób przebywających aktualnie w dworku.
Śmierć w bebechach metropolii
Zgładzony został handlarz kaszy z Targówka o twarzy reprezentatywnej dla tych okolic: „Były tam litry wypitej gorzały, cwaniackie zmarszczki, lubieżny grymas ust, strach śmierci i powolne, stopniowe konanie”. Dla czytelnika nie wygląda to obiecująco – ot, jakieś porachunki praskich szumowin.
LINK Recenzja Grażyny Głogowskiej
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
Przeczucie porucznika
Co tu dużo mówić. Jeżeli trawimy czas nad dokonaniami milicjantów, to pewnie dlatego, że oczekujemy w tej literaturze odrobiny szaleństwa. Niech to będzie genialny sierżant, który nagle objawił się w Pcimiu. Albo rzetelny kawałek z biurowego życia młodszych referentów. Albo takie zawijasy stylistyczne, na które nie wpadliby Stasiuk z Pilchem – nawet na potężnej bani. Jeżeli natkniemy się na takie zjawisko – lektura opłaciła się. Nie mamy krzywdy, że ceną było sczytanie dwustu stronic. Najgorzej jednak, gdy powieść milicyjna okazuje się pusta. Albo nie ma w niej nic poza – marną najczęściej – intrygą, albo jest w niej coś, tylko myśmy to prześlepili.
Czytaj dalej „Kaczmarczyk Jan Andrzej – Gra bez ryzyka 42/2009”