Klub Miłośników Powieści Milicyjnej
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
W gabinecie Maigreta zjawia się Joseph Gastin, nauczyciel z nadmorskiej miejscowości Saint-André-sur-Mer. Gastin twierdzi, że cała wioska, mniej lub bardziej otwarcie, oskarża go o zabicie Léonie Birard, dawnej kierowniczki poczty, a teraz najbardziej wrednej staruszki w okolicy.
Pod pseudonimem Tom Wittgen ukrywa się niemiecka pisarka Ingeburg Siebenstädt; na koncie ma ona kilka kryminałów oraz parę scenariuszy do wyświetlanego także w Polsce serialu „Telefon 110”. Swego czasu nazwano ją „Agathą Christie z NRD” – trudno mi się do tego ustosunkować na podstawie jej jedynej powieści wydanej w Polsce; myślę jednak, że bardziej pasowałoby określenie „enerdowski Ross MacDonald w spódnicy”.
Czytaj dalej „Tom Wittgen – W zaklętym kręgu intymności 217/2023”
LINK Recenzja Waldemara Szatanka
Co tu dużo gadać – każdy szanujący się czytelnik kryminałów powinien znać tę książkę choćby ze słyszenia; okazją do nadrobienia zaległości dla tych, których jej nie znają jest nowe tłumaczenie z 2022 roku.
LINK Recenzja Norberta Jeziolowicza
Jak to jest możliwe, że autorska para ukrywająca się pod pseudonimem Krystyn Ziemski w jednym roku potrafiła stworzyć tak ordynarny koszmarek, jak „Tropami cieni”, a w następnym napisała taką perełkę jak „Za wszelką cenę”? Ta książka to prawdziwa petarda i myślę, że nie powstydziłby się jej nawet jakiś zachodni pisarz.
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego (pierwsza)
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego (druga)
Raz na jakiś czas dobrze jest sięgnąć po klasykę gatunku – dodatkową inspiracją jest wydanie w ostatnim czasie kilku książek Chandlera w nowych tłumaczeniach. Czy jednak te przekłady nie są tylko sztuką dla sztuki? Czy przysporzą pisarzowi nowych czytelników? Szczerze mówiąc – wątpię.
LINK Recenzja Roberta Żebrowskiego
Znakiem charakterystycznym powieści Kazimierza Korkozowicza było ich kameralne umiejscowienie – i tak jest tutaj: mamy oto schronisko w Bieszczadach i położoną w jego okolicy wojskową bazą remontową.
Czytaj dalej „Korkozowicz Kazimierz – To ja, umarły… 200/2023”
Barka przewożąca kamienie kanałem Saint-Martin zakopuje się w mule przed wejściem do śluzy; marynarz próbujący oczyścić śrubę wyciąga bosakiem z wody męską rękę, a wkrótce ściągnięty nurek wydobywa na powierzchnię nogę i korpus. Komisarz Maigret wracając znad kanału wstępuje do małego i dość ponurego baru, w którym niezwykle małomówna właścicielka, Alina Calas, mówi, że jej mąż, Omer Calas, przed kilkoma dniami wyjechał na wieś, żeby zamówić nową partię wina. Małomówność kobiety sprawia, że śledztwo nie posuwa się do przodu; komisarz „nie potrafił jej zaszeregować do żadnej kategorii”. Kluczowy dla sprawy okazuje się telefon komisarza do wsi z której pochodzi Alina Calas; dzięki niemu Maigret nawiązuje kontakt z tamtejszym notariuszem.
Czytaj dalej „Georges Simenon – Maigret i trup bez głowy 199/2023”
Piotr Tolski jest jedną wielką internetową enigmą; z treści tej książki można jednak wysunąć podejrzenie, że jest on archeologiem. Mamy oto autora, który uczestniczy w pracach wykopaliskowych na Cyprze; jest rok 1974, więc sytuacja geopolityczna na wyspie jest dość napięta – angielskim archeologom wypomina się kolonizację wyspy przez Wielką Brytanię, Turkom przypisuje się wszelkie zło, a wszystko kończy się juntą wojskową.
LINK Recenzja Amudeny Rutkowskiej
*Daty wydania różnią się w zależności od tego, czy ogląda się wewnętrzną przednią stronę okładki czy też tylnią. Z tyłu bowiem figuruje: Warszawa 1980.
„Kustosz Karpinowa” to jest nawet dosyć dobra książka, oczywiście jak na „Labiryntowe” standardy; szkoda tylko, że o samym Piotrze Tolskim nie znalazłem w internecie ani słowa. Podejrzewam, że jest to pseudonim i początkowo myślałem, czy nie krył się za nim Zbigniew Nienacki – styl książki i jej tematyka jest bardzo zbliżona do przygód Pana Samochodzika: mamy oto byłego porucznika milicji, Krzysztofa Bielskiego, który po wypadku samochodowym postanawia zdjąć mundur i zostać kustoszem w klasycystycznym pałacyku w Karpinowie na Pomorzu Zachodnim.
W dzielnicy Montmartre na przestrzeni pół roku zostaje zamordowanych pięć kobiet. Komisarz Maigret jest bezradny, gdyż nie ma żadnego punktu zaczepienia – nic nie łączy ofiar poza tuszą i faktem, że każda z nich miała pocięte ubranie. Pewnego dnia, podczas tradycyjnej comiesięcznej kolacji u doktora Pardon, profesor Tissot podsuwa Maigretowi ciekawą teorię: według niej seryjni mordercy popełniają zbrodnie, gdyż mają potrzebę sprawdzenia się i zamanifestowania w ten sposób swoistej dumy.
Czytaj dalej „Georges Simenon – Maigret zastawia sidła 181/2023”