Klub Miłośników Powieści Milicyjnej
Perypetie inteligentnej 30-letniej dziewczyny – studentki
To naprawdę ciekawe doświadczenie dla czytelnika przeczytać pod rząd dwie książki tego samego autora, z których jedna wydana została i napisana w roku 1958 a druga 35 lat później, czyli w roku 1993.
LINK Recenzja Mikołaja Kwaśniewskiego
Archeolog jako zawód wysokiego ryzyka
„Ekspedycja” nie wygrałby konkursu na najgorszy zeszyt „Ewy”, ale też z drugiej strony z pewnością nie załapałaby się także do pierwszej pięćdziesiątki najlepszych osiągnięć serii.
Gra diabła, czyli typical psychopath
Policjant Mark Nelson zmaga się z traumą po stracie narzeczonej. Przełożeni przydzielają go do zespołu śledczego kierowanego przez legendę angielskiej policji – Johna Mercera.
LINK Klubowa Księgarnia
LINK Recenzja Bartosza Brzózki
Hipnotyzujące, złotawe oczy szefa
Przeczytałam w życiu pewnie kilkanaście książek Anny Kłodzińskiej, niektóre nawet kilkakrotnie, ale wydane ostatnio w Serii z Warszawą Zaułki są na pewno jedną z najlepszych.
Imperium Zła
Współczesny czytelnik tego zeszytu Ewy zapamięta w pewnością jedną jego charakterystyczną cechę: wprost obsesyjną nienawiść Tadeusza Kwiatkowskiego do Zachodu jako takiego, a w szczególności jego przedstawicieli odwiedzających Peerel i dokonujących zarówno spustoszeń w liczbie ludności poprzez dokonywanie morderstw, jak i spustoszeń moralnych w zdrowej tkance lokalnego lumpenproletariatu.
Pulp fiction po polsku
Przyznam się od razu, że powieść George’a Quiryna czytałem właśnie w roku jej wydania i jest to akurat jeden z tych kryminałów, które pamiętam nawet po tych ponad trzydziestu latach. I znam co najmniej jedną osobę z mojego pokolenia, która ma identyczną opinię. Ta pamięć wynika z faktu, iż wielu wymiarach „Zaufajcie Drakuli” jest pozycją unikalną na rynku powieści milicyjnych. A myślę, że dotyczy to nie tylko Peerelu.
„Prawie jak w TVN Style…”
Ponieważ wakacje mamy w pełni pomyślałem że i w naszej monotonnej recenzencko-mordowej robocie przyda się trochę wytchnienia i sięgnięcia po „lżejszą” literaturę. I choć trochę to dziwnie brzmi w kontekście kryminałów uznawanych powszechnie właśnie za ukoronowanie „lekkiej” literatury, udało mi się znaleźć co najmniej dwa przykłady czegoś jeszcze lżejszego.
Czytaj dalej „Kopiczyński Bartek – 333 popkultowe rzeczy… PRL 101/2011”
Córka kata, czyli siedemnastowieczne CSI
Schongau, niegdyś bogate miasto kupieckie nie jest już takie jak dawniej. Mimo że wojna trzydziestoletnia skończyła się ponad dwie dekady temu miasto dalej goi rany, te fizyczne i te duchowe.
Czary voodo kontra czary polskie
Recenzowanie „Maski Szatana” można równie określić jako recenzowanie drugiej połowy dorobku Jerzego Siewierskiego wydanej pod pseudonimem George Quiryn. Może dodam od razu, że jest to połowa zdecydowanie gorsza i nie mająca nic wspólnego z powieścią „Zaufajcie Drakuli”.
Jak pozbyć się żony, czyli klasyk inaczej.
Na początku lat 60-tych ub.wieku pozycja Anny Kłodzińskiej wśród rodzimych twórców literatury kryminalnej stale umacniała się. Czytelnicy nie mogli narzekać na brak propozycji.
Czytaj dalej „Kłodzińska Anna – Tajemniczy pasażer i Nienawiść (opowiadania) 104/2011”