Klub Miłośników Powieści Milicyjnej
My, dzieci z milicyjnej izby dziecka
Recenzowana pozycja liczy 221 stron, a jej cena okładkowa to 16 zł. Autor opisał w niej działalność Izby Dziecka MO m. st. Warszawy znajdującej się na Mokotowie przy ul. Wiśniowej 44, a także sylwetki części jej ówczesnych wychowanków, jak również drogę przestępczą niektórych z nich.
My, dzieci z zakładu poprawczego
Recenzowana pozycja liczy 347 stron, a jej cena okładkowa to 25 zł. Redaktor wydania pracował nad książką trzy lata (od wiosny 1958), choć materiały do składających się na nią opowiadań, wychowawcy młodzieży wykolejonej i przestępczej poczęli zbierać od roku 1956.
Czytaj dalej „Różni autorzy – Młodość w cieniu paragrafu 373/2025”
My, dzieci z zakładu wychowawczego
Recenzowana pozycja liczy 285 stron, a jej cena okładkowa to 18 zł.
Książka ta jest zbiorem opowiadań o 21 wychowankach (spośród 60 ogółem) warszawskiego Państwowego Zakładu Wychowawczego dla Dziewcząt, w wieku od 12 do 18 lat.
Czytaj dalej „Filipczak Halina – Dziewczęta z zakładu 372/2025”
My, dzieci z sali sądowej
Tadeusz Bernaś jest mi zupełnie nieznany. Czy łączyły go więzy pokrewieństwa ze znanym nam, choćby z „Piątej bomby”, Franciszkiem Bernasiem – tego też nie wiem.
Czytaj dalej „Bernaś Tadeusz – Skoro Sąd tak uważa 371/2025”
My, dzieci z Pogotowia Opiekuńczego
Halina Filipczak była pedagogiem Pogotowia Opiekuńczego w Warszawie (nazywanego przez nią „Domem odzyskanego dzieciństwa”), które po wojnie mieściło się w budynku przy ul. Podchorążych 20, a gdzie przed wojną była żydowska szkoła powszechna, obecnie zaś jest jeden z instytutów Uniwersytetu Warszawskiego. Aktualnie w stolicy są dwa P.O.: nr 1 przy ul. Dembińskiego (dla dziewcząt) i nr 2 przy ul. Św. Bonifacego 81 (dla chłopców). Recenzowana pozycja liczy 178 stron, a jej cena okładkowa to 12,50 zł.
My, dzieci z Dworca Fabrycznego
Po przeczytaniu dwóch książek warszawskiego dzielnicowego Mirosława Bzdyry, postanowiłem sięgnąć po inne pozycje z zasobów Biblioteki Narodowej o tematyce przestępczości nieletnich. Recenzowana pozycja liczy 129 stron, a jej cena okładkowa to 10 zł.
Czytaj dalej „Nowak Edward, Tryc Ryszard – Pani profesor Ulica 369/2025”
„Człowiek, który lubił psy” to zbiór czterech, moim zdaniem, najlepszych opowiadań Chandlera; zresztą przez samego autora musiały być uznawane za dobre, skoro na trzech z nich niemalże oparł jedną z moich ulubionych jego powieści czyli „Żegnaj, laleczko”, a jedno wykorzystał wręcz dosłownie w „Głębokim śnie”. Po prostu klasyka i gdybym miał polecić jeden zbiór opowiadań to z czystym sercem poleciłbym ten jako wzorzec tego jak pisać krótko i dobrze. Te cztery nowelki znajdziemy tylko w tej książce w odróżnieniu od innych, które są wydane w dwóch czy trzech zbiorach.
Czytaj dalej „Raymond Chandler – Człowiek, który lubił psy 368/2025”
Na okładce wydania z 2008 roku czytamy, że mamy do czynienia z utrzymanym w lekkim tonie czarnym kryminałem w którym są dowcipny humor i ironiczne dialogi; z kolei w jakiejś recenzji znalazłem, że ta powieść to parodia gatunku – może więc ja czytałem inną książkę, bo ta moja nie wyglądała na parodię i nie było w niej lekkiego tonu, dowcipnego humoru ani ironicznych dialogów; była to raczej cierpka historia stylizowana na czarny kryminał.
Czytaj dalej „Umberto Pesco – Ryba płynie za mordercą 367/2025”
LINK Recenzja Marzeny Pustułki
„Star of Sea” wzywa pomocy!
Juliusza Grodzińskiego polubiłem za – przeczytaną i zrecenzowaną przeze mnie niedawno – książkę „Numer służbowy 1895”. Dlatego też postanowiłem sięgnąć po inną jego pozycję – „Tajemniczego łowcę szczurów”, wydanego 11 lat później. Powieść liczy 262 strony, a jej cena okładkowa to 40 zł.
Czytaj dalej „Grodziński Juliusz – Tajemniczy łowca szczurów 366/2025”
Skoro już ustaliliśmy, że Raymond Chandler pisał kryminały milicyjne, to dobrze byłoby zrobić porządek z jego opowiadaniami. W swojej karierze napisał ich 25, w Polsce wydane są wszystkie ale trochę chaotycznie i dlatego myślę, że można z nimi zrobić mały porządek – przy tytule opowiadania jest więc kolejny numer w chronologii. „Bay City Blues” jest, moim zdaniem, najsłabszym zestawem – tytułowa nowela sprawia wrażenie napisanej na siłę, a pozostałe dwa pokazują, że Chandler chyba chciał spróbować odskoczni od tego, co robił najlepiej, ale nie do końca mu wyszło.