Klub Miłośników Powieści Milicyjnej
LINK Recenzja Marzeny Pustułki
„Powikłane ślady” to poprawny kryminałek, który niczym się nie wyróżnia – i może to dobrze, literacka wirtuozeria to nie jest ale też kaca po nim nie ma. Tylko w takim razie po co go czytać, skoro na przeczytanie czekają tysiące innych?
LINK Recenzja Izy Desperak
LINK Recenzja Roberta Żebrowskiego
Klubowicz Robert Żebrowski, którego serdecznie pozdrawiam, wywołał mnie ostatnio do tablicy pisząc: „Kryminał „W pogardzie prawa” opisany był przez Klubowiczkę Izę Desperak, a znając życie, wkrótce też znajdzie się na rozkładzie Klubowicza Mariusza Młyńskiego, który wytrwale i skutecznie penetruje ścieżki „Labiryntu”. Miło mi, że te moje penetracje zostały zauważone:-) a w te rejony zapuściłem się już kilka lat temu – oto dowód odgrzebany w archiwalnym folderze:
LINK Recenzja Izy Desperak
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
Ciszej nad tą… książką!
Książki Anny Kłodzińskiej (poza jedną tj. „Skradzioną biżuterią” – może wreszcie ktoś się nad nią zlituje i ją zrecenzuje) mają już swoje recenzje w naszym Klubie. Kryminał „W pogardzie prawa” opisany był przez Klubowiczkę Izę Desperak, a znając życie, wkrótce też znajdzie się na rozkładzie Klubowicza Mariusza Młyńskiego, który wytrwale i skutecznie penetruje ścieżki „Labiryntu”. O autorce wiele już napisano, może więc warto jedynie przypomnieć, że na kanwie jej książek: „Złocisty” i „Morderca działa nocą” powstały scenariusze do dwóch odcinków serialu „07 zgłoś się”.
Lucidum intervallum
Powieści Niziurskiego: „Śmierć Lawrence’a”, „Przystań Eskulapa”, „Pięć manekinów”, „Gorące dni” – to wszystko mieści się w ramach naszego Klubu. A „Awantura w Niekłaju”? Też! Choć to książka przygodowa dla młodzieży, to jednak w wyraźnym wątkiem kryminalnym.
Czytaj dalej „Niziurski Edmund – Awantura w Niekłaju 190/2022”
LINK Recenzja Grażyny Głogowskiej
Amerykański i niemiecki atak na polską margarynę
Roman Jaworowski to kolejna „Labiryntowa” enigma, na jego temat internet milczy jak zaklęty; podejrzewam jednak, że ta cisza może być spowodowana tym, iż rzeczony autor był funkcjonariuszem Służby Bezpieczeństwa – moje przypuszczenia wynikają z tego, że język tej książki jest momentami bardzo fachowy, a autor o głównym bohaterze nie pisze „kapitan Stanisław Przedporski”, tylko „Stach”.
Czytaj dalej „Jaworowski Roman – Ostatnia wersja śledcza 131/2022”
Radziecka niespodzianka
Kryminał napisany w Związku Radzieckim w 1972 roku? – wydawało się, że z czegoś takiego nie może wyniknąć nic dobrego. A tu niespodzianka! Okazało się, że ta książka to prawdziwa perła – i, co ciekawe, wydaje mi się, że postać starszego inspektora wydziału kryminalnego, kapitana Stanisława Pawłowicza Tichonowa była inspiracją dla Aleksandry Marininy przy tworzeniu jej serii o Anastazji Kamieńskiej.
Czytaj dalej „Arkadij Wajner, Georgij Wajner – Wizyta u Minotaura 128/2022”
LINK Recenzja Remigiusza Kociołka
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
Tak podporucznik Grzelec walczy o swoje, choć Zawadzki zbiegł w niewiadomym kierunku
W czwartej książce Jerzego Parfiniewicza niewątpliwie najmocniejszym elementem jest tytuł – „U progu nicości”. Brzmi niezwykle metaforycznie i w zasadzie mógłby pasować niemal do każdego kryminału. Faktem pozostaje także, że z perspektywy czasu twórczość Parfiniewicza szła w nicość, gdyż potem mieliśmy już tylko jeden tytuł, czyli recenzowaną już wcześniej „Śmierć nadjechała fiatem”.
WSTĘP MILICYJNIE WZBRONIONY
Recenzja tej książki w naszym Klubie już jest, i to bardzo wnikliwa, szczególnie od strony relacji interpersonalnych i charakterologicznej. Ja zaś ją tylko uzupełnię, koncentrując się na innych aspektach.
Autorem książki jest Klara Esmeralda, przepraszam – Klara S. Meralda, czyli – jak informują w internecie – Olga Zapolska – Tomkiewicz, która napisała w sumie kilka kryminałów. Tytuł powieści jest w pełni adekwatny do treści, natomiast okładka nie za bardzo, bo i owszem, ofiarą była kobieta, ale nie było na niej śladów krwi. Książka liczy 127 stron. Narracja prowadzona jest pierwszej osobie czasu przeszłego przez tytułowego bohatera z MO.
Czytaj dalej „Meralda Klara S. – Sąsiadka kapitana Kotowicza 36/2022”
TYLKO GÓRA Z GÓRĄ SIĘ NIE ZEJDZIE
Czesław Czerniawski jest autorem wielu powieści, z czego 5 to kryminały: „Ta cholerna mgła”, „Jak tylko wróci z morza”, „Nie wychodź na pokład po zmroku” (głównym bohaterem tych książek jest kapitan Antoni Doliński z Komendy Wojewódzkiej MO w Szczecinie), „Mały, biały domek” i „To ja, Herr Stolz”. I właśnie tę ostatnią książkę wziąłem teraz pod lupę. Liczy ona 203 strony. Cena okładkowa to 65 zł, a ja kupiłem ją za 8 zł. Tytuł książki kilkukrotnie występuje w tekście, natomiast symboliki okładki – mimo usilnych starań – nie udało mi się odszyfrować. Warto dodać, że w tytule na okładce jest „literówka” : zamiast „Stoltz” powinno być – tak jak jest w tekście – „Stolz” (co znaczy: wyniosły, dumny).
Czytaj dalej „Czerniawski Czesław – To ja, Herr Stolz 29/2022”
LINK Recenzja Grażyny Głogowskiej
LINK Recenzja Izy Desperak
KTO SPRAWCĄ, A KTO OFIARĄ?
Przy okazji recenzji „Dymnej zasłony” zastanawiałem się, czy to koniec mojej przygody z serią „Romanowski i Sawicz”, czy też może moi ulubieni milicjanci występują w jeszcze jednej (piątej i ostatniej w serii) książce – właśnie w „Pejzażu z nieboszczykiem”. Została ona już zrecenzowana w 2009 roku, ale w recenzji nie był wspomniany żaden z tych bohaterów. Postanowiłem zbadać temat i ku mojemu zadowoleniu okazało się, że występuje w niej Romanowski, choć już bez Sawicza. Ale po kolei.
Czytaj dalej „Podlaski Henryk – Pejzaż z nieboszczykiem 23/2022”