Klub Miłośników Powieści Milicyjnej
Georges Simenon napisał tę książkę w 1972 roku, a zmarł w 1989 – wygląda więc na to, że ten „Maigret” został świadomie napisany jako ostatni; mam zresztą wrażenie, że autor już od pewnego czasu nie miał chyba serca do opisywania śledztw komisarza.
Czytaj dalej „Georges Simenon – Maigret i pan Charles 1/2023”
ŚMIERĆ, KTÓRA DEPCZE PO PIĘTACH
Tadeusz Kostecki, czy to pod swoim nazwiskiem, czy też pod pseudonimami jest dobrze znanym autorem kryminałów (i nie tylko). Z ciekawostek dotyczących jego książek chyba najciekawszą jest ta, że w 1992 roku (kiedy autor już nie żył) jedno z wydawnictw wydało jego western „Droga powrotna Płowego Jima” jako „Krwawe pogranicze” przypisując jej autorstwo … Alistairowi MacLeanowi. „Smuga grozy” była publikowana na łamach „Gazety Białostockiej” w latach 1959-1960, a to wydanie jest pierwszym książkowym.
Brak jest ceny okładkowej książki, ja zaś niedawno kupiłem ją w wydawnictwie za 10 zł. Książka liczy 326 stron. Udało mi się ją przeczytać za jednym podejściem wieczorowo-nocnym. Jej tytuł oddaje klimat powieści. Okładka przedstawia budynek pośród drzew, ale nie może to być ten, który jest opisany, bo tamten był ogrodzony.
LINK Recenzja Waldemara Szatanka
LINK Wydawnictwa klubowe
Serio o kryminałach z PRL
Pierwsza recenzja tej książki wydana została już 13 lat temu. Od tamtej pory nic się w katalogu nie zmieniło, więc po co kolejna recenzja ? Uważam, że poprzednia wydana była przede wszystkim dla Klubowiczów, a moja będzie dla tych, którzy do Klubu nie należą .
„Banzaj Nippon!!”
Tadeusz Kostecki (1905-1966), nestor polskiego powojennego kryminału, zadebiutował w roku 1938 powieścią westernową pt. „Krwawy szlak pogranicza” (niestety nie czytałem jej i nie znam fabuły) wydaną pod ps. Krystyn T. Wand. Pod tym samym pseudonimem wydał jej kontynuację noszącą tytuł „Czerwony Diabeł”. Inne jego westerny to: „Kanion Słonej Rzeki” i Droga powrotna Płowego Jima” (oba zrecenzowane w naszym Klubie), „Żółtodziób” i „Niesamowita farma”.
Mątwik buraczany prowadzi do sprawcy
Lektura kolejnego tomu reportaży kryminalnych Krzysztofa Kąkolewskiego, „Książę oszustów” umacnia w przekonaniu, że autor starał się wybierać tematy różnorodne, nie powtarzać się i cały czas szlifować warsztat. Natomiast przewodni motyw zbrodni nie był niewątpliwie jedynym. Liczyło nie bardzo tło społeczno-obyczajowe i oddanie atmosfery czasów. Kąkolewski spoglądał dużo szerzej, niż wymagał tego gatunek kryminalnego reportażu.
Czytaj dalej „Kąkolewski Krzysztof – Książę oszustów 223/2022”
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
W sztokholmskich parkach grasuje przestępca atakujący i okradający bezbronnych starców, kobiety i dzieci; w ciągu dwóch tygodni dokonał ośmiu napadów. W piątkowy wieczór dochodzi do dziewiątego rozboju; niemal w tym samym czasie w okolicy napadu zostaje uduszona ośmioipółletnia dziewczynka.
Czytaj dalej „Maj Sjöwall, Per Wahlöö – Mężczyzna na balkonie 212/2022”
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
Gorący, upalny sierpień – komisarz Martin Beck „patrząc na przykurzoną zieleń za oknem, cieszył się z wytęsknionych wakacji”. I już nawet zdążył dopłynąć na jedną z wysp archipelagu sztokholmskiego, już nawet zdążył wypłynąć z synem na ryby, gdy drugiego dnia zostaje wezwany do powrotu – i nawet się o to nie wścieka, po prostu „doszedł do wniosku, że złość zdominowało totalne zaskoczenie”.
Czytaj dalej „Maj Sjöwall, Per Wahlöö – Mężczyzna, który rozpłynął się w powietrzu 210/2022”
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
Pogłębiarka pracująca przy odmulaniu Kanału Gotyjskiego w południowej Szwecji wyciąga z dna nagie zwłoki kobiety; obdukcja wskazuje na śmierć przez uduszenie w związku z gwałtem. Miejscowy komendant policji wyznacza do sprawy detektywa Gunnara Ahlberga; po przeszło tygodniu śledztwo stoi w miejscu i w związku z tym na miejsce zbrodni przybywa komisarz Martin Beck oraz Lennart Kollberg i Frederik Melander z Komendy Głównej w Sztokholmie.
Fantastyczny (choć nie fantastyczny) kryminał
Cieszę się, gdy mogę zrecenzować kryminał, który w Klubie recenzowany jeszcze nie był. Jeszcze bardziej się cieszę, gdy ten kryminał jest w jakimś sensie nietypowy (np. precedensowy, ewenement w twórczości autora, pierwsze miejsce w jakimś rankingu, niedokończony). Najbardziej zaś cieszę się, gdy taki kryminał jest nieznany szerszemu gronu. I taki właśnie jest „Sknocony kryminał” – niezrecenzowany, ewenement w twórczości pisarza, niedokończony i prawie nieznany.
LINK Recenzja Ewy Helleńskiej
LINK Recenzja Moniki Przyguckiej
LINK Recenzja Doroty Samborskiej
Anna i wilki
Powieść napisana została tak sprawnie, iż narzuca się wrażenie, że gdyby nasi współcześni autorzy jeszcze przez kilka lat potrenowali, to może doszliby do poziomu, który ZZZ osiągnął w latach 50. minionego wieku.
Czytaj dalej „Zeydler-Zborowski Zygmunt – Szlafrok barona Boysta 11/2014”