Klub Miłośników Powieści Milicyjnej
LINK Recenzja Jana Bielickiego
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
LINK Recenzja Adama Sykuły
Helena Sekuła powraca
Wznowiono niedawno książkę Heleny Sekuły „Dziewczyna znikąd” (Zysk i S-ka, 2009, pierwodruk 1964). Jest to pozycja nie do przegapienia z dwóch co najmniej powodów.
LINK Recenzja Piotra Głogowskiego
Skorpion w kefirze
Dwa utwory z refrenem traktującym o padającym deszczu weszły do historii literatury. Jeden to słynny „O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny” Leopolda Staffa. A drugi to powieść Andrzeja Wydrzyńskiego „Plama ciemności”, której każdy rozdział kończy się frazą: „Padał deszcz”. A napadało go tyle, że były dworek szlachecki został całkiem odcięty od świata, co od razu ustawia całą sytuację. Mordercą może być jedna z osób przebywających aktualnie w dworku.
LINK Recenzja Jarosława Kiereńskiego
LINK Recenzja Roberta Żebrowskiego
Laser, czyli Polak potrafi.
Laser to (za Wikipedią): „generator promieniowania, wykorzystujący zjawisko energii wymuszonej. Nazwa jest akronimem od Light Amplification by Stimulated Emission of Radiation – wzmocnienie światła poprzez wymuszoną emisję promieniowania (…) Jest spójne w czasie i przestrzeni, zazwyczaj spolaryzowane i ma postać wiązki o bardzo małej rozbieżności…” Obok rozlicznych zastosowań lasera wymienia się też: broń energetyczna. Nie dziwi to specjalnie miłośników problematyki wojskowej, a także literatury z pogranicza sensacji i science-fiction. Co więcej, znawcy tematu (czytaj: literatury kryminalnej w Polsce) mogą odczuwać satysfakcję że laser jako narzędzie zbrodni był wykorzystany w rodzimej powieści już wiele lat temu. W tym roku mija dokładnie 40 rocznica ukazania się powieści Anny Kłodzińskiej pt.: Świetlista igła, której lektura po raz kolejny przekonuje niezbicie, że na inwencję autorki w dziedzinie wykorzystania mniej lub bardziej prawdopodobnych nowinek technicznych można liczyć bez pudła.
Libido jak dwa parowozy
„Zagubione dni”, drukowana w 1965 roku na łamach „IKP” powieść autorstwa honorowej prezes MOrdu, to najprawdopodobniej czwarta napisana przez nią powieść kryminalna. Wcześniej powstały: „Tęczowy Cocktail”, „Kieliszek Bordeaux” i „Dziewczyna znikąd” która niedawno doczekała się reedycji. „Zagubione dni” w wersji książkowej nigdy się nie ukazały.
LINK Recenzja Wiesława Kota
LINK Recenzja Roberta Żebrowskiego
Niepewna denatka w pociągu pod Koninem
I. J. Kryspin, autor czy też autorka, to kolejna tajemnicza postać na niwie polskiej powieści milicyjnej. Ograniczenie imion do samych inicjałów, to zabieg znany z klasyki światowej. Kryspin postępuje tu w duchu E. L.Doctorowa.
Z tym, że Kryspin napisał książkę nieco krótszą, skrojoną na na 127 stron na potrzeby serii z Czerwona Okładką.
Śmierć w bebechach metropolii
Zgładzony został handlarz kaszy z Targówka o twarzy reprezentatywnej dla tych okolic: „Były tam litry wypitej gorzały, cwaniackie zmarszczki, lubieżny grymas ust, strach śmierci i powolne, stopniowe konanie”. Dla czytelnika nie wygląda to obiecująco – ot, jakieś porachunki praskich szumowin.
LINK Recenzja Grzegorza Musiałowicza
Maigret z warszawskiej kawalerki
Jest to literatura, z której znajomości nikt nigdy nie egzaminował. Co więcej, lektura ta dostarczała przyjemności, połączonej zawsze z poczuciem marnotrawstwa czasu. Cóż jednak można było czytać w poczekalni dworcowej czy w przedziale wagonu? Pociąg mknął, wybijając miarowo na torach usypiający rytm, współpasażerowie podróży gaworzyli o wszystkim i o niczym, a za szybą uciekały przejazdy kolejowe, budynki stacji i ludzie na peronach. Dobrze było w tym kolejowym rozleniwieniu przewracać kartki powieści Kłodzińskiej, Gordon, Sekuły, Zeydlera – Zborowskiego, Edigeya i wielu, wielu innych.
„Komuniści wszystkich krajów…”
Tym razem szukając nietypowego kryminału do zrecenzowania dla Klubu MOrd (a zarazem ciekawej lektury do przeczytania dla starych MO-rdowych wyjadaczy) trafiłem baaardzo daleko. I to ze względu na tematykę książki jak i miejsce jej akcji.
Książka generalnie nie jest kryminałem ale rzadką w polskiej literaturze książką sensacyjną taką trochę political-fictions. Można by się nawet pokusić, że trochę takim słabszym odpowiednikiem forsythowskich „Psów Wojny”. Jest jednak dość ciekawie i treść jest mocno osadzona w peerelowskich realiach. Widzimy też całe mnóstwo kryminalno-politycznych intryg z udziałem polskich marynarzy, agentów obcego wywiadu i zwykłych rzezimieszków. Myślę że warto dopuścić ją do MO-rdowych recenzji.
Czytaj dalej „Lassota Ryszard – Panika w Hotelu Excelsior 40/2009”
LINK Klubowa Księgarnia
LINK Recenzja Marka Malinowskiego
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
LINK Recenzja Adama Sykuły
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
CEMENT SZYBKOSPRAWNY 404.
Delikatnie, z szacunkiem i nostalgią wziąłem do ręki książkę Edigeya pt. „Czek dla białego gangu”. Wydana w 1963 roku, czyli ma dokładnie tyle lat, co ja. Długo na nią „polowałem”, ale opłacało się, bo mój egzemplarz jest w stanie wzorcowym. Ale co tam walory zewnętrzne! Liczy się środek, wnętrze, treść – zupełnie jakbym opisywał poznanego człowieka…
Czytaj dalej „Edigey Jerzy – Czek dla białego gangu 41/2009”
LINK Recenzja Grażyny Głogowskiej
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
Przeczucie porucznika
Co tu dużo mówić. Jeżeli trawimy czas nad dokonaniami milicjantów, to pewnie dlatego, że oczekujemy w tej literaturze odrobiny szaleństwa. Niech to będzie genialny sierżant, który nagle objawił się w Pcimiu. Albo rzetelny kawałek z biurowego życia młodszych referentów. Albo takie zawijasy stylistyczne, na które nie wpadliby Stasiuk z Pilchem – nawet na potężnej bani. Jeżeli natkniemy się na takie zjawisko – lektura opłaciła się. Nie mamy krzywdy, że ceną było sczytanie dwustu stronic. Najgorzej jednak, gdy powieść milicyjna okazuje się pusta. Albo nie ma w niej nic poza – marną najczęściej – intrygą, albo jest w niej coś, tylko myśmy to prześlepili.
Czytaj dalej „Kaczmarczyk Jan Andrzej – Gra bez ryzyka 42/2009”