Klub Miłośników Powieści Milicyjnej
Młody stoczniowiec Stanisław Drywa, zdobywca głównej nagrody dla filmowców amatorów za film „Jeden dzień Janka S.”, planuje nowy film; w jego głowie pojawia się wizja wychodzącej z morza kobiety z protezą zamiast ręki.
Roman Ostoja, historyk mediewista i stypendysta UNESCO przybywa w grudniu 1972 roku do Bejrutu, by napisać pracę o wspólnocie religii. W wieczór wigilijny bohater najpierw jest świadkiem zastrzelenia Palestyńczyka w stroju świętego Mikołaja, a potem wraz ze znajomym malarzem uczestniczy w swoistym przyjęciu wigilijnym i tam poznaje tancerkę Nadine Vernier, która wkrótce zostaje jego kochanką.
Czytaj dalej „Sierecki Sławomir – Nie zabijajcie Białego Jednorożca 85/2023”
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
Barbados, Bahamy, Bermudy, czyli banialuki, brednie i blagierka
Sławomir Sierecki (1924-2012) jest dominatorem w serii „Konik Morski”, gdyż na 33 tytuły, jakie się w niej ukazały, aż 9 z nich jest tegoż autora.
„Na pokładzie nie było nikogo” liczy 162 strony, a jej cena okładkowa to 25 zł. Narracja prowadzona jest w pierwszej osobie czasu przeszłego. Tytuł bardzo dobrze wpisuje się w fabułę, a gdy przeczytamy książkę do końca, zorientujemy się, że jest jeszcze bardziej dosłowny, niż wydawało się w trakcie czytania.
Czytaj dalej „Sierecki Sławomir – Na pokładzie nie było nikogo 31/2023”
Plutonowy Romańczuk pogrąża się
„To był duży sklep. Oprócz wina, czekolad, konserw i szlugów były tam różne drobne narzędzia, kilkanaście tranzystorów, części do telewizorów i radia. Każdy wziął po worku. Adam siedział w samochodzie przy kierownicy. Gdyby ktoś nadchodził, miał dać cynk światłami. Ale wszystko poszło bez przeszkód… Wiejski sklep, odsunięty od drogi i na dodatek schowany za dwiema wielkimi lipami. I tylko trzy latarnie na całej ulicy…” – włam nie miał prawa się nie udać. A jednak okrutny los sprzysiągł się przeciw zgranemu zespołowi. Dlaczego? Tłumaczy w więziennej celi jeden z kolaborantów, najmocniej zadłużony u Dostojewskiego: „Nieraz zaważa zwykły przypadek. Wszystko masz wyliczone, a tu naraz diabełek macza swoje paluszki i po ptokach…”
Czytaj dalej „Kwiatkowski Jędrzej – Nikt nie zabija bez powodu 1/2021”
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
Chłopcy z Grabówka, chłopcy z Oruni
Dwa patałachy w wieku poborowym zrobiły najpierw udany włam do mieszkania księgowej i nauczyciela w Gdyni. Potem jeszcze bardziej udany do chaty właścicielki komisu w Sopocie. Oczywiście nastąpił natychmiastowy zawrót głowy od sukcesów. Wlali w siebie sporo, poszli się dobić piwem na gdański dworzec główny, gdzie przypadkowej ludności pasażerskiej postanowili pokazać, z kim ludność ma do czynienia. Ale jak spod ziemi wyrósł funkcjonariusz z paskiem pod brodą, zabrał kolegów na komisariat, gdzie w trakcie przeszukanka wykryto u nich fanty. Prowodyra sędzia wycenił na 12 lat, pomagiera na 8 (obaj w warunkach recydywy). I to by było na tyle – jeżeli chodzi o intrygę.
Czytaj dalej „Goszczurny Stanisław – Długi prosi o karę śmierci 6/2021”
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
LINK Recenzja Roberta Żebrowskiego
Zabić docenta czyli laminaty górą
Docent Pełka nie cieszy się sympatią na politechnice. Można powiedzieć że jest wręcz znienawidzony. Zarówno przez studentów jak i przez kolegów wykładowców.
Okładka z wyd. 1987
BUNT PACJENTEK WENERYKA
Zośka – bohaterka „Mew” Stanisława Goszczurnego ma lat kilkanaście i raczej nieciekawe życie. Ojciec, murarz i alkoholik, często w pijackim amoku bije żonę i córkę, matka, kobieta o ograniczonych horyzontach, wmawia jej, że największym szczęściem jest wyjść za mąż.
Czytaj dalej „Goszczurny Stanisław – Mewy – Trzecia seta 40”
KOSTEK, MILICJANT I MARYNARZ-EMERYT
Nie wiem, czy Goszczurny sam, po sukcesie „Mew”, wpadł na pomysł napisania dalszego ciągu tej książki, czy namówili go do tego w wydawnictwie. W każdym razie była to zła decyzja. „Skrawek nieba”, napisany prawie 20 lat po „Mewach”, jak to często bywa z „kontynuacjami”, nawet się do nich nie umywa.
Czytaj dalej „Goszczurny Stanisław – Skrawek nieba – Trzecia seta 41”
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
OFICERZE CZYTAJ „CHATKĘ PUCHATKA”
Kto w PRL-u należał do wyższych sfer? Zdaniem Rafała Jeruty – naukowcy „ściśli” – m.in. matematycy i elektronicy. Tacy to nie tylko robotę mieli czystą i poważanie, ale i za kapitalistyczną granicę wyjeżdżali na różne stypendia i staże, mieli dobre samochody, piękne żony, wszędzie układy i wyrafinowane upodobania. Niektórzy np. woleli zamiast na luksusowych wczasach FWP spędzać urlopy w spartańskich warunkach pod namiotami na łonie natury.
Czytaj dalej „Jeruta Rafał – Co lubią tygrysy? – Trzecia seta 42”
DOJRZEWAJĄCYCH LATEM OWIEC I OWALNEGO BIUSTU
Sraczka to gwałtowne i niekontrolowane wydalanie, często w stanie nieprzetrawionym, wszystkiego, co człowiekowi wpadło w otwór gębowy poprzez otwór „przeciwstawny”.
Czytaj dalej „Sierecki Sławomir – Nocny reporter – Trzecia seta 86”