Klub Miłośników Powieści Milicyjnej
W biurze Richarda Bensona, prywatnego detektywa w Springville, pojawia się Janice Ebinger, żona właściciela sieci domów towarowych i kandydata na mera miasta – sytuacja jest niespotykana, bo Benson jest czarnoskóry.
Czytaj dalej „Pierre Nemours – Moja pierwsza biała klientka 342/2025”
Śmiertelnie chora Nerissa Cavesay prosi aktora Edwarda Lincolna, swojego chrześniaka i przyjaciela, by poleciał do Johannesburga i sprawdził dlaczego jej konie fatalnie biegają w wyścigach; kobiecie zależy na tym, aby się tego dowiedzieć, gdyż zapisała je w spadku bratankowi swego męża, Danowi.
U-235, Kopalniany Óżont (*) Bezpieczeństwa, sprawa obiektowa krypt. „Atom” i żołnierze-uranowcy
To co łączyło tegoroczny mój urlop z urlopem Prezesa to czas (sierpień 2025) i kierunek (woj. dolnośląskie), z tym, że On pociągiem i rowerem, a ja samochodem i per pedes, On do Głogowa, a ja do Dzierżoniowa (tam gdzie kiedyś była „Diora”), w okolicach którego można zwiedzać nie tylko muzea, zamki i pałace, ale też kopalnie: węgla kamiennego (w Nowej Rudzie), złota (w Złotym Stoku), niklu, chryzoprazu i opalu (w Szklarach) i uranu (w Kletnie) [kopalnia srebra w Srebrnej Górze jeszcze nie jest czynna].
Czytaj dalej „Klementowski Robert – W cieniu sudeckiego uranu 340/2025”
„Zetempowcy na odpowiedzialne posterunki pracy w handlu”
Może ktoś kiedyś pokusi się o napisanie książki natemat: „Opowiadania i powieści produkcyjne gwarantem kariery literackiej w PRL”. A byłoby o czym pisać.
Popijem? Toć możem!
Bohdana Arcta już przedstawiałem w naszym Klubie, przy okazji recenzji innych jego książek. Recenzowana pozycja liczy 287 stron, a jej cena okładkowa to 22 zł. Wydana została przez Ludową Spółdzielnię Wydawniczą chyba nie przypadkowo, gdyż jej fabuła dotyczy problemów dotykających ówczesne polskie wsie.
LINK Klubowa Księgarnia
LINK Recenzja Roberta Żebrowskiego
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
LINK Recenzja Tomasza Lady
Kapitan Szczęsny i przypadkowa kokaina
W „Srebrzystej śmierci”, trzeciej (po: „Porucznik Szczęsny prowadzi śledztwo” i „Złota bransoleta”) powieści mistrzyni kryminału milicyjnego Anny Kłodzińskiej, główny bohater – Szczęsny – oficer śledczy z Komendy Miasta Milicji Obywatelskiej jest w randze kapitana, a pamiętamy, że zaczynał literacką karierę jako porucznik.
LINK Recenzja Tomasza Lady
LINK Recenzja Ewy Helleńskiej
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
Córka z nadmiarem temperamentu – recenzja nietypowa
Nietypowa dlatego, że w zasadzie nie jest recenzją a jedynie uzupełnieniem dywagacji i domysłów autorów pozostałych recenzji.
Mogę na owe domysły i przypuszczenia odpowiedzieć, ponieważ jestem synem autora. A zatem do dzieła.
RECENZENT GRZEGORZ CIELECKI PISZE:
„To chyba jedyna książka tego autora”.
Nie jedyna, napisał jeszcze wspólnie z Romanem Jaworowskim „Śmierć zamawia międzymiastową”, „Uśmiechnięta Panna Liza” i „Tydzień dla szpiega” (pod pseudonimem Jerzy Daniel), stworzył także serię almanachów – katalogów jachtów żaglowych i motorowych „Polskie jachty żaglowe”, „Polskie jachty motorowe”, oraz wspólnie z Adamem Piechalem podręcznik wiązania węzłów „Liny, węzły, sploty” i Słownik żeglarski angielsko-polski i polsko-angielski. W czasach studenckich był współautorem książkowych kalendarzy studenckich.
REZENZENT MARIUSZ MŁYŃSKI PISZE:
Kim jest Jerzy Andrzej Salecki? Gotów jestem się założyć, że milicjantem i duży znak zapytania, czy to nie on jest pierwowzorem majora Kamienieckiego – i nie chodzi o to, że narracja prowadzona jest przez majora, ale o to, że samo śledztwo pokazane jest bardzo rzetelnie i metodycznie.
ODP: No, to zakład byłby przegrany. Autor nie był milicjantem, był dziennikarzem. Z postacią książkowego majora z pewnością łączyło autora, Jerzego Saleckiego, zamiłowanie do kołdunów.
REZENZENT TOMASZ LADA PISZE:
Chwilami ma się wrażenie, że „Córka z nadmiarem temperamentu” Jerzego A. Saleckiego powstała na zamówienie Komendy Głównej Milicji Obywatelskiej
ODP: Tym razem recenzent trafił w samo sedno. Rzeczywiście, książka została napisana na konkurs na powieść milicyjną, ogłoszony przez Komendę Główną Milicji Obywatelskiej i konkurs ten wygrała.
TOMASZ LADA: Być może autor był milicjantem, bo sporo w tej powieści szczegółowych opisów czynności śledczych, narad u pułkownika i rozmów oficerów siedzących za biurkami.
ODP: Nie był milicjantem, był dziennikarzem.
TOMASZ LADA: Widać, że autor był związany z Dolnym Mokotowem. Kamienieckiego spotykamy, gdy nad ranem wraca od kobiety z Sadyby-Stegien. Pierwsza zbrodnia ma miejsce w Alei Wilanowskiej. Pan major mieszka zaś na Czerniakowskiej.
ODP: Rzeczywiście, autor mieszkał na ulicy Czerniakowskiej, przy Gagarina.
NA INNYM PORTALU RECENZENT TOMEK PISZE:
Chciał (autor kryminału) zarobić dodatkowe pieniądze na nowy dom, lepszy samochód albo szampańskie życie. Zwykle takie chałtury robione są na odwal się, ale on zachował się jak stary, przedwojenny rzemieślnik – solidnie.
ODP: Ani nowy dom, ani nowy samochód ani szampańskie życie. Za pieniądze otrzymane za książkę, a właściwie za wygraną z konkursu autor kupił jacht „Venus” – seryjną produkcję stoczni Polsport Chojnice.
LINK Recenzja Pawła Nozdryna-Płotnickiego
Sierżant Roman Nowak oraz kapral Jarosław Żukowski prowadzą obserwację domu w Podkowie Leśnej; dwa dni temu tuż za jego ogrodzeniem znaleziono zwłoki prostytutki Beaty Krasuckiej.
Czytaj dalej „Hilkiewicz Adam – Jego prywatne alibi 335/2025”
Strażnica gotowa do wysłuchania rozkazu bojowego o tym, że strzeże odcinka granicy państwowej Związku Socjalistycznych Republik Rad.
Jeszcze półtora miesiąca temu nie wiedziałem, że istniała Filmowa Agencja Wydawnicza i Biblioteka Scenariuszy Filmowych. Dowiedziałem się o tym w trakcie przeczesywania zbiorów Biblioteki Narodowej, jednak tej książki tam nie czytałem. Wiedząc, że jest białym krukiem, i widząc, że wyjątkowo, niedrogo i w dobrym stanie jest dostępna na aukcji w internecie, postanowiłem ją kupić i spokojnie, powoli i wygodnie przeczytać w domu, bo w BN takich możliwości nie ma. Tam się czyta ekstremalnie szybko, by jak najefektywniej wykorzystać czas, tylko i wyłącznie na krześle, no i na głodnego, czyli jak widać w warunkach dalekich od wymarzonych.
Czytaj dalej „Wolpin M., Erdman N. – Strażnica w górach 334/2025”
Od samego początku nic mi się w tej książce nie podobało. Najpierw tytuł przetłumaczony z angielskiego na francusko-polski, choć to i tak jest jeszcze pół biedy: w 1971 roku drukowano tę powieść w „Trybunie Robotniczej” jako „Rendez-vous z inspektorem” – stawiam pół litra temu, kto pokaże mi tego inspektora. Następnie okładka pierwszego polskiego wydania – tył jakiegoś pokracznego samochodu w kolorze wiszącego nad nim słońca, a w tle jakieś kanciaste coś koloru rudego, co chyba ma być pasmem górskim.
Czytaj dalej „Agatha Christie – Rendez-vous ze śmiercią 333/2025”