Klub Miłośników Powieści Milicyjnej
Trick sierżanta Paprockiego
Jan Koprowski znany jest jako autor trzech kryminałów” „Dom na wzgórzu”, „Śmierć w samolocie” i „Maskotka”. Dwie pierwsze pozycje mają już recenzje w naszym Klubie. Teraz nadeszła kolej na recenzję tej trzeciej.
Prywatne śledztwo Tamary G.
Mariana Łohutko (1942-2017) znamy z takich „Ew” jak: „Pętla bieszczadzka” i „Czarno na ul. Błękitnej”. „Odwołać poszukiwania” liczy 38 stron, a cena okładkowa to 10 zł. Narracja prowadzona jest w trzeciej osobie czasu przeszłego, by na stronie 30 chwilowo przejść w trzecią osobę czasu teraźniejszego (ot, taki kaprys autora, a może chwilowy brak koncentracji).
Czytaj dalej „Łohutko Marian – Odwołać poszukiwania 451/2023”
W orbicie zainteresowań siatki generała Gehlena
Fryderyka Janis jest osobą głęboko zakonspirowaną literacko i nic na jej temat nie udało ni się ustalić. „Człowiek z cienia” liczy 40 stron, a cena okładkowa to 6 zł. Narracja prowadzona jest w pierwszej osobie czasu przeszłego.
LINK Recenzja Piotra Głogowskiego
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
OWMO, czyli Ochotniczy Współpracownicy Milicji Obywatelskiej
Janusz Osęka (1925-2014) ma na koncie tylko jeden kryminał. „Śmierć w Żlebie Kirkora” liczy 47 stron, cena okładkowa to 6 zł. Narracja prowadzona jest w trzeciej osobie czasu przyszłego.
Czytaj dalej „Osęka Janusz – Śmierć w Żlebie Kirkora 447/2023”
LINK Recenzja Norberta Jeziolowicza
LINK Recenzja Wiesława Kota
Jak już pić, to tylko z dostawcą grzejników
Aleksandra Gabrusiewicza znamy z dwóch „Ew”. Najpierw popełnił „Pożyczyć narzeczoną i umrzeć”, po czym postanowił pójść za ciosem i trzy lata później, w roku 1981 ukazała się „Kwadratura trójkąta”. Zeszyt ten nie miał już niestety tego szwungu, co poprzedni (choć i tam daleko od satysfakcji)), ale nim się teraz zajmiemy.
Czytaj dalej „Gabrusiewicz Aleksander – Kwadratura trójkąta 416/2023”
Skontrowanie rekontry, czyli milicyjny roberek
Ostatni ślad jaki znalazłem w internecie odnośnie Jerzego Łaniewskiego to jego artykuł pt. „Podwójny przekręt” zamieszczony na stronie tygodnika „Przegląd” z dnia 2 marca 2008 roku. „Rekontra” jest ostatnim – nie licząc reportaży – niezrecenzowanym w naszym Klubie kryminałem tego autora. Liczy on 39 stron, a cena okładkowa to 10 zł.
Moskitiera
Ten niepozorny niebieski zeszyt mógłby posłużyć scenarzystom „Życia na gorąco”, jego autorowi nieobce były nie tylko najnowsze w latach 70. trendy w powieści sensacyjnej, ale udało mu się je celnie zastosować w praktyce, „Celny strzał” czyta się nawet dziś z zapartym tchem, obgryzając paznokcie i przerzucając kolejne strony, by dowiedzieć się, co dalej.
LINK Recenzja Roberta Żebrowskiego
LINK Recenzja Mikołaja Kwaśniewskiego
Zielony guzik
Utwór Zygmunta Sztaby „To nie było samobójstwo” musiał długo przeleżeć w szufladzie, zanim ujrzał światło dzienne, napisany został z wyraźnie socrealistycznej estetyce, i pełen jest postaci porządnych robociarzy, zwłaszcza górników i hutników, bo rzecz dzieje się na Śląsku. Większość akcji odbywa się więc w męskim świecie, kobiety pojawiają się tylko, gdy trzeba przyszyć do robotniczej kurtki urwany guzik, lub gdy czeka się na powracającego ze zmiany mężczyznę z kolacją.
Czytaj dalej „Sztaba Zygmunt – To nie było samobójstwo 378/2023”
O wyższości ormiańskiego koniaku
Już od pierwszych stron „Zabójstwa Thomasa Jonesa” czujemy, że osobnik, który raczy się zmieszanym przez barmana ginem z martini z kilkoma kroplami anyżówki, kostkami lodu i plastrem cytryny nie może być przykładnym obywatelem Polski Ludowej, zwłaszcza gdy dowiadujemy się, że poczęstowany czystą wyborową „przełknął z niesmakiem chłodny, gorzki płyn”.
Czytaj dalej „Dor Marcin – Zabójstwo Thomasa Jonesa 377/2023”
Trup w zielonym ortalionie
Trudno uwierzyć, że po „Złoty podział” nie sięgnęli scenarzyści serialu „07 zgłoś się”, bowiem jest to gotowy scenariusz kina akcji. Nic straconego, kolejny sequel przygód Pana Samochodzika ewentualnie nieznanych przygód młodego Indiany Jonesa na wymianie studenckiej w PRL spokojnie może opierać się na jego fabule. Być może w latach świetności serialu z porucznikiem Borewiczem utwór ten wydawał się nieco oldskulowy, dziś sztafaż wczesnych lat 70. sprzedaje się na ekranie świetnie, a zielony nieprzemakalny płaszcz ortalionowy, który odgrywa tu niebagatelną rolę, mógłby się po sukcesie ekranizacji stać hitem mody vintage.