Klub Miłośników Powieści Milicyjnej
LINK Recenzja Remigiusza Kociołka
Lubię czytać opowiadania, zwłaszcza jeżeli ktoś ma dar zwięzłego, obrazowego pisania tak jak Zygmunt Sztaba. Trudno nazwać „Lwa majora Erazma” kryminałem milicyjnym, mimo iż powstał trzydzieści dwa lata temu a milicjanci niekoniecznie z imienia i nazwiska przewijają się przezeń gęsto.
Wiem, że to już mówiłem…
Mówiłem to już ostatnio ale okazuje się że trzeba powtórzyć ….Edmund Niziurski wymiata, jest po prostu najlepszy. Mocno się wprawdzie zastanawiam czy to co piszę i w jaki sposób to pisze, to na pewno literatura skierowana do młodzieży. Czytaj dalej „Niziurski Edmund – Trzech Pancernych i Pół 211/2010”
LINK Recenzja Anny Błaszczyńskiej
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
Żoliborsko-Bielańska odyseja porucznika Mazurka
Albert Wojt pojawił się na firmamencie powieści milicyjnej w drugiej połowie lat 70. i bardzo szybko doszlusowal do tak sprawnych mistrzów drugiej ligi, jak Frey-Majewska, Parfiniewicz. Trzeba też przyznać, że Wojt zajmuje miejsce osobne. Jest wyraźnym orędownikiem zglajszachtowanej rzeczywistości, piewcą Żoliborza i Bielan. Nie zapomina przy tym o fabule i dba, by sporo się działo.
LINK Recenzja Izy Desperak
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
Dlaczego właśnie Niziurski?
Gdy w maju 1978 roku otrzymałam nagrodę za zajęcie pierwszego miejsca w konkursie pięknego czytania , nie przypuszczałam , ze kiedyś przyjdzie mi recenzować twórczość mistrza Niziurskiego.
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
LINK Recenzja Marzeny Pustułki
Anioł przy wykonywaniu czynności służbowych
Rzeźbiarz Garboń miał pecha. Świętuje sobie urodziny w gronie znajomych jak gdyby nigdy nic, a tu mu ktoś stylową chusteczką dusi jedną panienkę z grona gości. Na dworze jesienna szaruga, goście roztaplali w błocku wszelkie ślady.
Czytaj dalej „Milc Stanisław – Co się zdarzyło Królewnie Śnieżce? 214/2010”
„For money…”
Za każdym sukcesem frontmena kryje się ciężka praca zaplecza. Nie tylko bowiem widowiskowe pościgi, strzelaniny czy wyrafinowane dedukcje się liczą w walce z przestępstwem.
Czytaj dalej „Markiewicz Jan – Przygody z kryminalistyką – ze wspomnień biegłego 1/2012”
HRABIA MONTE CHRISTO NASZYCH CZASÓW
„Przeklęta parafia” Ewy Rychter to kryminał dość niezwykły, i to z kilku powodów. Niezwykłe jest na przykład miejsce akcji i jego mieszkańcy (miejsca, nie akcji).
„Życie nierzadko stawia nas wobec sytuacji trudnych, ale nigdy wobec sytuacji bez wyjścia. Nie znaczy to bynajmniej, ze wyjście prowadzi z reguły w pożądanym przez nas kierunku i zawsze gdzie indziej niż na cmentarz. Naszym ludzkim prawem jest jednak to, by poszukiwać wyjścia właśnie w pożądanym kierunku i – zgodnie z moją własną dewizą – umierać tylko w ostateczności.”
Czytaj dalej „Bogomił Rajnow – Umierać tylko w ostateczności 3/2012”
LINK Recenzja Tomasza Kornasia
LINK Recenzja Mariusza Młyńskiego
POZORY MYLĄ!
Barbara Krzysztoń jest autorką trzech kryminałów — są to „Karolino nie przeszkadzaj”, „Agata” i „Człowiek w czarnym kapeluszu”. Nie wiem nic o autorce tych trzech utworów, ale podejrzewam, że jest to osoba związana z Krakowem i jego okolicami, bo tam właśnie toczy się akcja wszystkich jej powieści. O „Karolinie”, moim zdaniem najlepszym kryminale Barbary Krzysztoń, już pisałam. „Człowiek w czarnym kapeluszu” to, jak sądzę, najsłabszy utwór tej autorki.
Czytaj dalej „Krzysztoń Barbara – Człowiek w czarnym kapeluszu 4/2012”
LINK Recenzja Roberta Żebrowskiego
Sobowtór profesora Rawy to jedna z największych przygód mego dzieciństwa. Straszna ramotka, gdzie na polski wynalazek polują szpiedzy obcych mocarstw, a szpiegowską szajkę rozpracowuje grupa dzieciaków, to schemat beznadziejnie passe, nawet w tak mistrzowskim wykonaniu jak we wczesnych utworach Niziurskiego.
Czytaj dalej „Szklarski Alfred – Sobowtór profesora Rawy 5/2012”