Klub Miłośników Powieści Milicyjnej
Okładka z 1977 roku
Czy istnieje zbrodnia absolutna?
Oto przed nami kolejny, świetnie napisany kryminał autorstwa Joe Aleksa, czyli po prostu zakamuflowanego Macieja Słomczyńskiego. Jak zawsze intrygujący tytuł, pochodzący z dzieła „Narodziny Merlina” wydanego po raz pierwszy w 1612 r. , którego współautorstwo przypisuje się Szekspirowi.
LINK Recenzja Marzeny Pustułki
LINK Recenzja Iwony Mejzy
Intryga z papieru
„Śmierć mówi w moim imieniu” łyknąłem w formie audiobooka. Z interesujących nas autorów bodaj tylko Alex jest czytany i dostępny w Internecie. Jeszcze w postaci ebooka trafi się tu i tam jakiś Edigey czy Kłodzińska, ale niewiele ponad to. Czytaj dalej „Joe Alex – Śmierć mówi w moim imieniu 75/2011”
Kim jest Janina Duszejko?
Gdy zabierałam się do lektury Prowadź swój pług przez kości umarłych, ponad 2 lata po premierze tej książki, nie oczekiwałam kryminalnej zagadki. Wiedziałam z licznych recenzji i odniesień, kto zabił, i mniej więcej dlaczego.
Czytaj dalej „Tokarczuk Olga – Prowadź swój pług przez kości umarłych 186/2011”
Morderstwo po francusku czyli miłość, polityka i zbrodnia
Jednym z pierwszych kryminałów, jakie przeczytałam w życiu były „Dwie rurki z kremem” Noela Randona.
Kilka słów o tym, jak zgubne może być kolekcjonowanie starej biżuterii…
Rozmyślając o kolejnej recenzji dla Klubu zdecydowałam się na „Donoszę ci, Luizo…” Noela Randona (czyli Tadeusza Kwiatkowskiego), kolejny tytuł z serii moich „francuskich” kryminałów.
Francuska wojna amerykańskich gangsterów
Po krótkiej taktycznej przerwie poświęconej Annie Kłodzińskiej i porucznikowi Szczęsnemu wracam do serii moich „francuskich” kryminałów Noela Randona. Czytaj dalej „Noël Randon – Cały ogień na Laleczkę 82/2010”
Śmierć w tureckim tyglu
Jak powszechnie wiadomo, kryminały pisali nawet klasycy. Już niejaki Szekspir w „Hamlecie” nakreślił standard do którego równać starają się współcześni twórcy – jak choćby Quentin Tarantino we „Wściekłych psach”. Jakby dobrze poszukać, to i u Sofoklesa by się sporo znalazło, a dzisiejsi autorzy zamiast wymyślać nowe historie żonglują od niechcenia antycznymi wątkami.
Czytaj dalej „Orhan Pamuk – Nazywam się Czerwień 140/2010”
Kryminał zaklęty
Kto dziś nie pisze kryminałów? Może jeden Konwicki. Za to inni autorzy pokrywają Polskę zbrodnią dywanowo. Krajewski tłucze o Wrocławiu, Wroński o Lublinie, Smura o Poznaniu, a Klejnocki (nie on jeden) o Warszawie.