Klub Miłośników Powieści Milicyjnej
„Nie wystarczy się znać na koniach, trzeba się znać na ludziach”
Recenzowany scenopis znajduje się na stanie Biblioteki Narodowej. Liczy 195 stron, rozpisany jest na 457 ujęć, a wydano go w 60 egzemplarzach.
LINK Recenzja Pawła Duńskiego
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
Kontrrecenzja, czyli recenzent kontratakuje!
„Krzeczuchy” mają już dwie recenzje w naszym Klubie, obie z roku 2023, prawie następujące po sobie, bo z numerami 68 i 71, a sporządzone przez Pawła Duńskiego (to jak na razie ostatnia jego recenzja) i Grzegorza Cieleckiego (czyli naszego Prezesa). Trzeba przyznać, że są dość obszerne i nie były od siebie ściągane, choć obstawiam, że książka ta była czytana przez obu Klubowiczów w tym samym przedziale dalekobieżnego pociągu. Dodałbym jeszcze, że Prezes czytał ją jako drugi (może w drodze powrotnej), bo w jego recenzji widać pewne oznaki zmęczenia, a może oznaki pewnego zmęczenia (temat do dyskusji).
Czytaj dalej „Żurowicz Julian – W Krzeczuchach znów spokój 284/2025”
Ku chwale Ojczyzny?
Recenzowana pozycja liczy 115 stron. Opowiadania w niej zawarte dotyczą tradycji bojowych oraz zmagań o utrwalenie władzy ludowej. Poza KBW występują też w nich: MO i WOP, którzy mierzą się z „dolarowymi bandytami, wielokrotnymi mordercami, opryszkami i imperialistycznymi szpiegami” z WIN, NSZ i UPA, wśród nich tymi, którzy noszą „srebrne ryngrafy i SSowskie trupie czaszki”.
Czytaj dalej „Różni autorzy – Opowiadania żołnierskie – młodym żołnierzom 239/2025”
Harcerze i zielone otoki
Arvids Grigulis (1906-1989) był pisarzem łotewskim. Jego książka, którą recenzuję jest super-białym krukiem, a w Bibliotece Narodowej znajduje się w tzw. zasobach wieczystych, czyli by się można było z nią zapoznać, musi wyrazić zgodę kierownik Zakładu Udostępniania Zbiorów. Mnie się to udało, za co panu kierownikowi doktorowi Maciejowi Szablewskiemu serdecznie dziękuję. Z uwagi na to, że fabuła powieści dotyczyła zdarzeń na terenie ZSRR, w celu lepszej identyfikacji z nią młodego polskiego czytelnika, Piotr Wiesławski, czołowy twórca serii BPŻ WOP „Granica”, dokonał poza przekładem, także jej adaptacji. Liczy ona 120 stron.
Czytaj dalej „Grigulis A. – Żołnierze W.O.P., dwaj chłopcy i pies Mars 231/2025”
Czujność i spostrzegawczość
Nie powinno nikogo dziwić, że lata 50. były tym okresem, kiedy o żołnierzach Wojsk Ochrony Pogranicza wydano najwięcej książek. Przecież to oni w pierwszej kolejności musieliby przyjąć na siebie zbrojną nawałę, która w każdej chwili – zgodnie z komunistyczną propagandą – mogła uderzyć na nasz kraj zza Odry i Nysy. To oni też, jako jedyni polscy żołnierze, na co dzień użerali się ze szpiegami, dywersantami i przemytnikami oraz uciekinierami z Polski Ludowej. Żołnierz WOP cieszył się szacunkiem i poważaniem, dlatego też był – szczególnie młodzieży – stawiany za wzór. A że wtedy najlepiej docierało się do społeczeństwa słowem pisanym, stąd i te książki.
Czytaj dalej „Harley M., Łossowski P. – Bohaterska strażnica 223/2025”
Na straży granic Sowietskowo Sojuza
Siergiej Dikowski (1907-1940) najbardziej znany jest z książki zatytułowanej „Komendant Ptasiej Wyspy”, która wydana została – jako zbiór opowiadań – w seriach: „BPŻ” (jest klubowa recenzja) i „BŻ”. Tytułowe opowiadanie znalazło się też w „Przygodach kutra „Śmiałego””, obok czterech innych: „Koniec „Sagu-Maru””, „Beri-Beri”, „Pudło” i „Grunt to spokój”. Recenzowana pozycja liczy 134 strony, a jej cena okładkowa to 3 zł. Pierwsze wydanie miało miejsce w roku 1951 (okładka z prawej), a ja dysponuję drugim – z roku 1953 (jego okładka stylem przypomina niektóre okładki z serii „BPŻ”).
Czytaj dalej „Dikowski Siergiej – Przygody kutra „Śmiałego” 195/2025”
Sensacyjna historia z wojny koreańskiej
„1092” to nazwa amerykańskiego statku szpitalnego pod flagą Czerwonego Krzyża , cumującego na redzie koreańskiego portu Inczon po desancie wojsk generała MacArthura w 1950 r. Załoga składa się z amerykańskiej obsługi lekarsko-pielęgniarskiej i najemnej , międzynarodowej ekipy marynarskiej . Oficjalnie na statku ma być świadczona pomoc ofiarom wojny lecz wysoko uświadomieni światopoglądowo i klasowo marynarze orientują się że personel lekarski prowadzi na szczurach i świnkach morskich eksperymenty z bronią biologiczną , dżumą i ospą .
„W naszej służbie potrzebny jest nie tylko wzrok, ale również słuch, spryt i odwaga”- to akurat prawda.
Czas pozostający do wydania przez naszego Prezesa nowego katalogu kryminałów staram się wykorzystać najefektywniej jak umiem, poświęcając go na odkrywanie i „aneksowanie” jak największej liczby serii kryminalnych wydanych w PRL, by mogły się jeszcze zmieścić w nowym katalogu. Obecnie rozpracowuję serię dość „utajnioną”, a mianowicie „Biblioteczkę Pisma Żołnierza Wojsk Ochrony Pogranicza „Granica””. Wydawana była przez Zarząd Polityczny WOP i nie była przeznaczona do sprzedaży na rynku, ale do obiegu wśród pograniczników. Do tej pory w naszym Klubie, z tej serii, swoją recenzję miały tylko „Duchy w potrzasku” oraz „Karabinem i sercem” (najbielsze z białych kruków).
Służu Sowietskomu Sojuzu
Książka liczy tylko 38 stron, a składają się na nią trzy opowiadania. Ich akcja toczy się po II WŚ na terenie ZSRR i Wschodnich Niemiec.
W „Siłaczu” przedstawione są heroiczne zmagania, chorego i osłabionego, pogranicznika Piotra Wasiliewa prowadzącego pościg za byłym esesowcem – Wernerem Kurcem, obecnie działającym na rzecz organizacji generała Andersa, a także jego przewodnikiem Sanguszką.
Czytaj dalej „Różni autorzy – Opowiadania o służbie pograniczników radzieckich 121/2025”
Krótko i zwięźle, ale szczerze i po przyjacielsku
W wieku bodajże 10 lat sięgnąłem po pierwsze tomiki z serii „Biblioteka Żółtego Tygrysa”. Od tamtej pory regularnie czytałem książki dotyczące historii i epizodów z II WŚ. Fascynowały mnie akcje, operacje, potyczki i gry wywiadów; interesowało mnie umundurowanie, wyposażenie i uzbrojenie; podobały mi się sylwetki i malowanie czołgów, pojazdów opancerzonych, samolotów oraz okrętów.