- Autor: Raymond Chandler
- Tytuł: „Będę czekać” w: „Morderca w deszczu”
- Wydawnictwo: Wydawnictwo GiG
- Rok wydania: 1990
- Nakład: 70000
- Recenzent: Grzegorz Cielecki

Detektyw-robociarz-Polak i refleksyjna dziewczyna
Rok 1939 był przełomowym dla twórczości Raymonda Chandlera i jednocześnie najbardziej twórczym. Kończył epokę terminowania czyli pisania opowiadań i przechodził do powieści. Ukazał się debiutancki „Głęboki sen”. W tym samym roku ukazało się opowiadanie „Kłopoty to moja specjalność”, którego to tytuł wszedł do języka potocznego. I to jeszcze nie wszystko. Prawdopodobnie ostatnim krótkim utworem przed pierwszą powieścią, było „Będę czekać”. Nad tym tekstem tutaj się pochylimy.
W początkowych scenach poznajemy detektywa hotelowego Tonyego Resecka, nocnego portiera Carla oraz pannę Cressy – gościa hotelu. Kobieta spędza czas w swoim pokoju lub w hallu, na rozmowach, przede wszystkim o muzyce, z Tonym właśnie. Pozorny spokój i bezruch. Czujemy jednak podskórnie, że zaraz coś musi się wydarzyć. Eve Cressy najwyraźniej ma jakieś kłopoty i sentencjonalnie zwierza się detektywowi: „-Nie ma co czekać na wysokiego bruneta, Tony, ale to pana nie interesuje. Wyszłam kiedyś za kogoś takiego. Zawsze mogę to zrobić raz jeszcze. Jedno życie to wystarczająco wiele czasu, żeby popełnić mnóstwo pomyłek”. No i tu mamy już typowego Chandlera – ironicznego, zdystansowanego i refleksyjnego jednocześnie. Nie ma jasności, czy Cressy jest ponownie panną, gdyż się rozwiodła. To jednak mało istotne, bo chodzi o poważniejsze sprawy. Do detektywa zgłaszają się wysłannicy gangstera Ala i każą mu przyprowadzić kobietę. Chcą w ten sposób dotrzeć do jej męża, który wyszedł z pudła i ma się tu pojawić. Rzecz w tym, ze swego czasu orżnął pewne kasyno na grubszy grosz i Al oczekuje zwrotu tej kasy. Al wyjaśnia jednocześnie, że nic osobiście nie ma do tej kobiety i sugeruje również Tonyemu, ze ten zawsze trzymał się daleko od kłopotów (tu cicha aluzja do opowiadania „”Kłopoty to moja t”. Niebawem w hotelu pojawia się mąż panny Cressy i wchodząc w konszachty z nocnym portierem (za plecami Tonyego) wynajmuje mu pokój. Tony szybko orientuje się w sytuacji i wie, że musi coś zdecydować. I postanawia bezinteresownie pomóc pannie Cressy. Tak po prostu, z czystej empatii. Czemu tak robi. Zapewne dlatego, ze jest…Polakiem. A wiadomo, Polak to często ktoś szczery, bezpośredni i nieco naiwny. O polskości Tonyego wiemy z charakterystycznej rozmowy z panną Cressy: „-Nie dosłyszałam pańskiego nazwiska. – Tony Reseck. – To nazwisko robociarza. Zgadza się. Polskie”. Jak widzimy, już w roku 1939 Polacy byli postrzegani jako przedstawiciele branży budowlanej czy hydraulicznej. Zakładam, ze Chandler świadomie uczynił tu ukłon w stronę Polski, wiedział że zaraz może rozpocząć się wojna (a może już trwała) i Polska będzie pierwszym zaatakowanym krajem.
O „Będę czekać” wspomina w liście do Georgea Harmona Coxea („Mówi Chandler”, Czytelnik 1983) z 17 października 1939 roku: „Saturday Evening Post” zamieścił ostatnio moje opowiadanie. Nie byłem o nim zbyt dobrego zdania, kiedy je pisałem – dotychczas nie wiem czy jest cos warte. Kiedy je przeczytałem w druku, zdawało mi się że jest dobre”.
„Będę czekać” jest wyjątkowe z uwagi na swoją esencjonalność, jest bodaj najkrótsze z kryminalnego dorobku mistrza czarnego kryminału. Sam autor zwraca uwagę na ten fakt w liście do Hamisha Hamiltona z 13 marca 1948 roku (ibidem.): „Wysyłam ci do przejrzenia dwa Tomy opowiadań (…) Razem jest w tym zbiorze 10 opowiadań, z czego wszystkie z wyjątkiem jednego są krótkimi powieściami. (…). wyjątek stanowi opowiadanie „Będę czekać”.
Raymond Chandler był pisarzem pełnym wątpliwości co do rangi swojego pisania i chyba nie do końca zdawał sobie sprawę z tego jak świetnym jest pisarzem. „Będę czekać” posiada wszystkie najlepsze cechy jego stylu i świetne dialogi. Cóż, zawsze warto pomóc kobiecie w kłopotach. A bohater z polskim rodowodem umie to najlepiej.
