- Autor: Wróblewski Zbigniew
- Tytuł: Tupię na czarne koty
- Wydawnictwo: MON
- Rok wydania: 1975
- Nakład: 30349
- Recenzent: Robert Żebrowski

Wszystkie placówki WOP, uwaga…
To już trzecia książka Zbigniewa Wróblewskiego, którą recenzuję. Liczy 158 stron, a jej cena okładkowa 24 zł. Autorem okładki jest Bohdan Butenko. Wg specyfikacji jest to „Powieść sensacyjna dla dzieci w wieku 10-14 lat”. Jej tytuł związany jest z jednym z jej bohaterów – kotem Klemensem, który miał dar zjawiania się tam, gdzie się coś ważnego działo.
Akcja toczy się w Gdańsku, przede wszystkim na Przymorzu, w pierwszej połowie kat 70..
Rodzeństwo: Kik (najstarszy), Lala (specjalistka od tupania na czarne koty) i najmłodszy, bo 10-letni Orcio, mieszkało w jednej z kamienic na Przymorzu. Na ul. Orłowskiej rozpoczęła się akcja wykwaterowania rodzin zamieszkujących w ruderach. Objęła ona też budynek numer 8. I właśnie w tym czasie gromada dzieciaków, którymi dowodził Orcio, na strychu tego budynku, nazywanego przez nich Fortem Trupiej Czaszki, znalazła schowek, a w nim pamiątki z czasów wojny. Była tam kurtka esesmańska, furażerka oraz skrzynia zawierająca gazety pisane gotykiem i blaszane pudełko po cygarach, w którym były fotografie młodych chłopców w niemieckich mundurach oraz zdjęcia trupów i egzekucji, legitymacja wojskowa z oderwanym zdjęciem, dokumenty w języku niemieckim, pieczęcie z orłem i swastyką, kalendarz kieszonkowy z mapą i zapiskami, a także wojskowe odznaki. Chłopcy zabrali i rozdzielili między siebie trochę zdjęć, a resztę znaleziska pozostawili. Kiedy tam powrócili, dokumentów już nie było. Zabrał je jakiś mężczyzna, który spod budynku odjechał taksówką.
Rozmowa Orcia z kolegami na temat odkrycia dotarła do uszu Benedykta Fila, ich sąsiada, emerytowanego majora Wojska Polskiego. Kiedy chłopcy przekazali mu szczegóły, postanowił skoordynować ich działania i objął dowództwo w tej sprawie. Przy okazji okazało się, że Orcio po kryjomu wziął ze schowka, poza fotografiami, także legitymację wojskową sturmfuhrera Dlicka. W celu zwabienia złodzieja dokumentów, postanowiono zwrócić się do dziennikarza „Gońca” – Andrzeja Bolskiego, brata jednego z dzieciaków, a konkretnie „Błyskawicy”, z prośbą o zamieszczenie w dzienniku jednego ze znalezionych zdjęć z informacją, że odkryto przypadkowo fotografie i dokumenty hitlerowskie, i że redakcja, co pewien czas będzie publikować kolejne zdjęcia. Kiedy artykuł został opublikowany zaczęła się kołomyja, a rozpoczęło ją włamanie do mieszkania rodzeństwa. Na szczęście, dzięki czujności Fila i agresywnej postawie jego psa, sprawcy zostali zatrzymani na „gorącym uczynku”. Niedługo potem stary major skontaktował się telefonicznie ze znajomym z warszawskiej Centrali – kapitanem Wawrzeckim, który po wysłuchaniu jego relacji niezwłocznie przyleciał do Gdańska.
Kim był taksówkarz? Co go łączyło z inwalidą na wózku? Dlaczego Romanowi Krasewiczowi tak bardzo zależało na niemieckich dokumentach? Kim był Kazio Elegant? Co łączyło z tą sprawą tajemniczego, dawnego pracownika polskiego wywiadu? Co zawierała ukrywana przez majora teczka niejakiego Durleno vel Tracza vel Chotomskiego vel Wagga, czy Hans i Ingrid z RFN faktycznie byli tymi złymi? Do kogo należała legitymacja i kto był na fotografiach? Wreszcie, co wspólnego z całą tą sprawą miał WOP? Uff, jedna książka, ale tyle pytań. Jednak na wszystkie znalazła się odpowiedź.
Choć książka jest faktycznie dla młodzieży, to po stosownych przeróbkach byłaby niezłym kryminałem dla dorosłych. Nie jest ona jakoś bardzo dynamiczna, ale nagromadzenie wątków, tajemniczych postaci i ciekawych wydarzeń czyni ją dość atrakcyjną.
PRL-ogizmy: gdański klub sportowy „Przymorze” (powstał w roku 1967), Dom Towarowy we Wrzeszczu (Al. Grunwaldzka, największy w czasach PRL-u PDT na Wybrzeżu), szkoła przy ul. Arkońskiej (budynek nr 17, SP nr 46 otwarta w roku 1957), kawiarnia i restauracja „Czardasz” (ul. Śląska 66B, otwarte w roku 1971), film „Ostatni etap (z roku 1947)”, trójmiejskie gazety – „Goniec”, „Dziennik Bałtycki”, „Tempo Dnia”, budka „Ruchu”, samochód „Fiat”, kawa po węgiersku, a także złamanie chorągiewki w taksówce (taksometry mechaniczne miały dźwignię z małą chorągiewką, którą po wejściu pasażera taksówkarz „łamał”, czyli opuszczał, co rozpoczynało naliczanie opłaty – warto wiedzieć jak to wyglądało, bo czasami w książkach, także kryminałach, się pojawia).
