Tatarkiewicz Celina – Złoty cień 331/2026

  • Autor: Tatarkiewicz Celina
  • Tytuł: Złoty cień
  • Wydawnictwo: Instytut Wydawniczy PAX
  • Rok wydania: 1969
  • Nakład: 5350
  • Recenzent: Robert Żebrowski

O zaginięciu zagubionej kobiety, która wyszła z domu i dotychczas nie powróciła

Niedawno recenzowałem książkę sensacyjną dla młodzieży pt. „Pawie pióro”, której współautorką była Celina Tatarkiewicz. Jeśli autor dopuścił się jednego kryminału, to zachodzi uzasadnione podejrzenie, że mógł ich popełnić więcej. Nie pozostało mi więc nic innego jak przeanalizować twórczość pani CT. W ten sposób znalazłem „Złoty cień”. Jest to opowiadanie niebanalne, a do tego debiut książkowy autorki. Recenzowana pozycja liczy 102 strony, a jej cena okładkowa to10 zł. Zwraca uwagę niewysoki nakład.

Akcja toczy się w Warszawie, fikcyjnym Lencku oraz Gdyni, w roku 1967.

Anna Złocień była znaną w Polsce aktorką. Swojego pierwszego męża – Tadeusza poznała w roku 1950, kiedy miała 17 lat. Była wówczas pielęgniarką w szpitalu, do którego trafił on jako pacjent. Pół roku później pobrali się. W rok po ślubie urodziła dziecko. Poszła na studia aktorskie, a po ich ukończeniu rozpoczęła pracę w teatrze. Ich małżeństwo nie było harmonijne, dlatego w roku 1960 rozstali się. Anna ponownie wyszła za mąż.

W dniu 10 czerwca 1967 roku kobieta wyszła z domu i zaginęła. Wcześniej pożyczyła od znajomego tysiąc złotych. Sprawą zajęła się milicja. Przełożony Ponterski przydzielił ją do prowadzenia milicjantowi Marczakowi. Ten sumiennie zabrał się do sprawy i przesłuchał kilkanaście osób: obu mężów Anny, jej syna, lekarzy i pielęgniarki ze szpitala, w którym pracowała, pracowników teatru – reżysera i aktorów, przyjaciół, znajomych i nieznajomych. Na podstawie tego wyłonił się bogaty i (nie)ciekawy opis zaginionej. Trop prowadził najpierw do klasztoru w Lencku (musiał być tego typu wątek, bo książkę wydano w katolickim wydawnictwie PAX), a potem do Orłowa, tam zaś do Hani Limbowicz …

Trzeba przyznać, że pomysł na tę książkę był rewelacyjny, a jego realizacja nie gorsza. Przesłuchiwani świadkowie zeznawali w ramach swobodnej wypowiedzi, barwnie i dość szczegółowo. Z biegiem czasu wyłaniał się coraz głębszy obraz zaginionej, a przy okazji coraz bardziej rozbieżny. Poza w/w milicjantami w opowiadaniu wystąpił jeszcze tylko jeden – Kotyn z Lencka. W książce pojawiło się konkretne, śmiertelne przestępstwo, choć nie takie, jakiego ktokolwiek mógłby się spodziewać. Poza „złotym” tytułem i „złotą” bohaterką mamy jeszcze dwa „złotka”: Złote Piaski i portret w złotej ramie.