Najbardziej udane spotkanie Klubu MOrd

Kiedy Najjaśniej Nam Panujący Prezes poinformował mnie, że pani Helena Sekuła wyraziła zgodę na spotkanie ze swymi najgorętszymi wielbicielami z Klubu MOrd w moim mieszkaniu, omal nie oszalałam ze szczęścia. Bo to naprawdę trudno uwierzyć, że będę mogła w swoich skromnych progach gościć osobę, której książki czytuję i uwielbiam od lat. Takie pozycje, jak „Figurka z drzewa tekowego”, „Piąta barwa asa” czy „Orchidee z ulicy Szkarłatnej” przeczytałam tyle razy, że znam je prawie na pamięć. I jeżeli teraz jeszcze sięgam po nie, to tylko po to, żeby znaleźć się w miejscach, które pani Helena tak barwnie opisuje i spotkać się z ludźmi, których znam tak dobrze, jakby to byli moi najbliżsi sąsiedzi. Wiem, że nie zrobią ani nie powiedzą już nic nowego poza tym, co zostało zapisane na kartach książek, ale przecież zawsze przyjemnie ich znowu spotkać.

Pani Helena okazała się osobą niezwykle punktualną, sympatyczną i bezpośrednią. Nie było żadnego wstępnego skrępowania, które na ogół towarzyszy spotkaniom ze znanymi ludźmi - od razu wszyscy poczuliśmy się tak, jakbyśmy znali Ją od lat. Zresztą Ona chyba też dobrze poczuła się w naszym gronie, bo z miejsca nazwała nas „swoimi wnukami” (chociaż niektórzy z nas stanowczo nie byli w odpowiednim wieku), chętnie i barwnie opowiadała o sobie, podpisywała książki, pozowała do zdjęć (z niektórymi nawet w czułych uściskach), odpowiadała na zadawane pytania. Poza tym okazało się, że jest znakomicie przygotowana do spotkania z nami (kto wie, czy nie lepiej od naszego Prezesa, który co raz to odczytywał jakieś podchwytliwe pytanie z długiej listy), bo wydrukowała sobie recenzje swoich książek zamieszczone na naszej stronie internetowej, zaznaczyła fragmenty, które ją zainteresowały i komentowała je w obecności autorów (ściślej: jedynej obecnej autorki, Anki N.), która wysłuchała tych komentarzy z uwagą i zachwytem. No pewnie, każdy by tak chciał, ale wszyscy mamy jeszcze szansę, bo zostało kilka książek, których nikt nie zrecenzował.