- Autor: Kłodzińska Anna
- Tytuł: Sygnały śmierci
- Wydawnictwo: MON
- Seria: Labirynt
- Rok wydania: 1988
- Nakład: 120000
- Recenzent: Jarosław Kiereński
- Recenzja: 29/2010
LINK Recenzja Grzegorza Cieleckiego
LINK Recenzja Ewy Helleńskiej
Sygnały Nadchodzącej Śmierci Ustroju...
Rok 1988, rok schyłku, schyłku Realnego Socjalizmu w Polsce łączy się ze schyłkiem twórczości jednej z najważniejszych autorek Polskiej Powieści Milicyjnej. Mam wrażenie że autorce brakowało już pomysłów, próbowała coś zmienić, ale za wiele zmienić nie umiała, poszła w dziwactwo i coś czego jeszcze nie było, czyli zrobiła dziwne narzędzie zbrodni – nie zdradzę sekretu jak napiszę że pierwszy i jedyny trup pada od ataku infradźwiękami... dziwne i niepotrzebne? Ale Kłodzińska zawsze chciała być na "bieżąco" z nowinkami technicznymi nawet jeśli wogóle niewiedziała o co w nich chodzi ani po co one są wogóle potrzebne... ważne żeby były...
W sygnałach śmierci mamy eskploatowaną ponad wszelką miarę schematyczną zbrodnie na zasadzie Kain Abla, plus ogólne zaciemnianie obrazu śledztwa by nie było wiadomo od razu o co chodzi...
Ksiązka jest słaba, ale przeczytać ją warto z kilku powodów, jednym z nich są jak zwykle ciekawoski z epoki, Pani Anna już jest chyba trochę w tyle z rzeczywistością ale raźno próbuje szusować i upikantniać opisy, znajdziemy np. takie coś:
"(Szczęsny) ... Podszedł blisko, zmierzył ją uważnym wzrokiem i poznał Piekną Jolę, najelegantszą i najdroższą prostytutkę w stolicy; brała tylko dolary i marki , pięćdziesiąt dolarów za noc. Wiedział że ma dwadzieścia sześć lat, zaleczoną gruźlice, wyleczone inne przypadłośći ... ... czasem nazywano ją Królową Nocy , a czasem sprzedajną dziwką ... ... od paru lat wchodziła w kontakty "fizyczno-pieniężne" wyłącznie z cudzoziemcami ... "
przyznaję że dla tego tego opisu warto przeczytać tą książkę ... i po raz kolejny robi mi się smutno – bo jakże musiała wyglądać stolica na Mazowszu w kraju nad Wisłą gdzie taki obraz przedstawiała najdroższa prostytutka w Warszawie – mam niejasne wyobrażenie że obecnie oferta pod tym względem jest lepsza choć zapewnie i droższa ...
Dowiedziałem się też czegoś niesłychanego o Majorze Szczęsnym który to według mych obliczeń w 1988 r. musiał dobiegać gdzieś conajmniej 60-tki, to jakże smakowitym opisem uracza nas autorka w tym opisie, owa piękna Jola :
" ...przylgneła do niego jakby chciała go zagarnąć dla siebie na zawsze. Odsunął ją lekko, powiedział:
-Dziewczyno, ja nie mam "zielonych". Tracisz czas.
Zatrzymała się w holu, ale zawołała półgłosem:
Masz urodę. Wystarczy
Nie obejrzał się ..."
Fragment zaiście genialny ...
Wspominałem już o zaciemnianiu przez Autorkę prawd oczywistych w tej powieści, to zaciemnianie jest do tego stopnia męczące że przeczytanie tego króciutkiego labiryntu zajeło mi z tydzień ... ale cóż schyłek jest tak męczący i myślę że autorka też mordowała się podczas pisania ...
|
Komentarze